Na even rust in Tynaarlo weer naar het Zuiden.

Wij genieten weer van het feit dat we naar het Zuiden gaan met een reis potgrond van Schiedam naar Avignon. We proberen daar nog een paar zonnestralen op te pakken en als het lukt ook nog een paar mee te nemen voor jullie. (Kon dat maar he!!!) dat zou vast een goede vrachtprijs opleveren want wie zou het niet willen dat het zonnetje thuis werd afgeleverd. Het is inmiddels al weer een mooi tijdje stil geweest van onze zijde. Sinds we de motor hebben ingebouwd in Den Oever denk ik zo. Daarna zijn we eerst even naar het Noorden gevaren om even bij de familie te zijn, wat uit te rusten vrienden te bezoeken en. even lekker wat aan het schip te doen. In die tussen tijd natuurlijk weer even de markt verkend om te zien wat er zoal naar Frankrijk vervoerd kon worden. IJzererts hadden we gehoopt want dat hadden we het NZ beloofd echter dat was er op dat moment net niet. Cokes wel, echter het bleken Petcokes te zijn en daar moet je een gecertificeerd bedrijf voor inschakelen om je weer schoon te krijgen. En dat kost een lieve duit en dat willen ze niet betalen, dus dat komt dan voor eigen kosten. Dus dat toch maar even niet. Herr Ohms deed zijn best om nog wat potgrond vervoerd te krijgen van Schiedam naar Avignon en dat is niet verkeerd. Dus dat werd onze eerste grote reis met de nieuwe motor. We zijn weer via de Maas gegaan en de Vogezen en hadden de pech dat er op de maas erg veel water stroomde, dus de motor moest er aan geloven en duwen maar. We hebben zelfs een dag gehad dat we maar 30 km hebben gedaan, en dat voor de maas dat schoot dus niets op. Gelukkig was het water snel weer weg en hebben we verder een prettige opvaart gehad. De Familie (Mieke en Hakse) vond het prachtig, het is dan ook een hele mooie route.. Omdat in de Vogezen altijd veel panden lek zijn, laat men er altijd water in en door stromen. Maar als je bij een sluis hebt vastgemaakt aan de deuren en om 20:00 uur een raar geluid hoort ga je kijken en als je dan uiteindelijk ziet dat het water verder zakt, dan ga je toch maar eens kijken hoe dit komt. Ze hadden de verlaten open laten staan van een lager gelegen sluis waardoor we al 40 cm waren gezakt en het zakte ongeveer zo´n 10 cm per uur . Samen met Hakse terug bij het schip zagen we dat we al 20cm scheef vielen…….. en nu?. 112 gebeld en die hebben weer door geschakeld naar de. VNF. Ze stuurden een mannetje, die om 10:30 uur arriveerde. Eerst de lager gelegen sluis gesloten en aan de boven zijde alles geopend. Zo kon het pand weer normaliseren. De verzekering gebeld en de VNF aansprakelijk gesteld voor eventuele schade onder water. Een Belgisch bedrijf welke samenwerkt met de EFM had hier ervaring mee en zou er voor zorg dragen dat er een fax gestuurd zou worden.Om 01.00 uur s´ nachts dreven we weer. Alles liep gelukkig goed af, maar voor het zelfde geld wordt je ´s morgens wakker en kun je rond het schip lopen, met alle eventuele schade die er dan bij komt. De volgende ochtend is het druk rond het schip. De man die er ´s avonds bij was en nog eens twee hogere piefen van de VNF. Een schade rapport wordt er op gemaakt en we worden gemeten en ze stellen vast dat we maar 1.60 m diep liggen en het verder geen probleem is. Bij ons weten lagen we 1.80 m . Hoe de beste man rekent weten we nog steeds niet maar kloppen deed het niet. We vervolgen onze weg door de Vogezen en controleren regelmatig even de ijken of we niet verder zakken maar dit alles blijkt goed te zijn. Hakse en Mieke konden helaas niet de hele reis mee dus voor we de Petite Saone bereikten moesten we afscheid nemen. Volgend jaar doen ze de rest van de route en zo zullen ze dan toch een keer in Avignon aankomen Maandag morgen in Avignon (eigenlijk Le Pontet). Om 07:00 uur staat de man onze ijken op te meten en dat doen wij ook. Vervolgens worden we mooi rustig gelost en dan moeten de papieren getekend worden. En dat is hier altijd feest. We zijn dus niet meer opgemeten in de leegstand dus dat geeft te denken. Wij doen dat nog wel even en dan naar boven. Beweert de man dat we te weinig gelost hebben althans volgens zijn weegschaal. We waren al gewaarschuwd hiervoor want iedereen lost hier altijd te weinig. Het kan variëren van 2 tot 5 ton te weinig. En er gaan zelfs verhalen dat het nog meer kan zijn. Maar volgens onze meet brief en de ijk opnames mist er niets. Hij geeft altijd wat gemopper op de meting van ons en zijn weegschaal is altijd goed. Dit schijnt hier al jaren zo te gaan. Hij steelt gewoon tonnen per jaar. (dit is trouwens bij de bevrachter en de ontvanger bekend dat dit overslag bedrijf steelt, maar men doet er niets aan.) In Avignon leeggekomen zijn we direct naar Sete gevaren alwaar we diezelfde week nog konden laden voor Gargenville. Toch ook nog 2 daagjes voor onszelf genomen die hadden we wel verdiend na 19 dagen achter elkaar gevaren te hebben. Heerlijk even naar het strand geweest en nog wat wijn bij een Abdij meegenomen. De motor bevalt geweldig verhoudingsgewijs veel minder geluid in de woning. Hij blijkt zeer zuinig te zijn we besparen 700 liter van NL naar Avignon dus wat kan een mens nog meer wensen. Wij zijn uiterst tevreden.Hebben ergens op de Rhone het schip nog even recht laten leggen door een kraan, er moesten twee knijpers van voor naar achter gebracht worden. We lagen iets te veel voorover voor het kanaal wat we wilden gaan doen. Uiteindelijke resultaat 1.85 m voor op de kop en 1.84 achterop. Deze diepgang is misschien iets te veel van het goede op Canal du Centre voor de rest zou het moeten gaan. Maar we proberen het toch maar. Na advies van klaas en eva van de equinox die dit regelmatig doen. De reis naar Gargenville hebben we via Canal du Centre, het Canal l´ateral a Loire, Canal de Briar en Canal du Loing gedaan. Een hele nieuwe route en heel erg mooi, door glooiend landschap en lieflijke dorpjes dus dat was weer genieten. Hebben ook vaak vast gezeten en om water moeten vragen in de slechtste stukken. Er is hier daadwerkelijk onvoldoende diepgang soms nog geen 1.80 m in het midden van het kanaal. Onze vriend Hans kwam met zijn dochter Simone een week aan boord meevaren en dat was heel gezellig. Voor hem ook weer een geweldige leuke ervaring. Hij kon dan ook zijn hart weer even ophalen door te varen met een spits in La douce France. Op het hoogste punt van het kanaal en wel in de een na laatste sluis, vond ik het nodig om mijn voeten onvoldoende op te tillen en voor over te moeten vallen. Kop kapot en de pols zwaar gekneusd en later in Nederland bleek die gebroken te zijn. Tja zo heb je zo maar wat. Gelukkig hadden we Hans aan boord. Wij zijn een paar dagen van boord gegaan om een trouwerij bij te wonen van ons nichtje Marte met haar James. Enorm gezellig zo ´n multi internationale bruiloft (Japans, Australisch, Tasmaans, Roemeens, Duits). De familie had er ook heel wat werk en tijd aan besteed om iedereen in de besloten privé sfeer gezellig culinair te plezieren. De sfeer was zeer bijzonder en iedereen heeft er dan ook zeer van genoten. In Parijs hebben we nog de moeder van James met haar man ontmoet, die vonden het leuk om een dagje mee te varen. En dat is ook een speciale ervaring zo dwars door Parijs. Het zijn dan ook erg gezellige mensen en dat is altijd leuk om de tijd mee door te brengen. Hisako zat heerlijk op het voordek in het zonnetje en Kerry was het meest in de stuurhut te vinden. ´s avonds met zijn allen een visje van de barbecue genuttigd en dan is zo´n dag ook zomaar weer om. 20 aug 07 leeg in Gargenville en gelijk maar weer op weg richting Parijs want daar liep het werk. Eerst dachten we aan een reis naar Lieshout te kunnen maar er bleek nog iemand wakker te worden die voor ons stond. Dus dat ging niet door maar de volgende donderdag kwam er een reis naar Spijck op het bord en die konden we vrijdags aannemen. ´s maandag 27 aug 07 mochten we hiervoor koolzaad laden in Sens op de Yonne. En ook dat was weer een nieuwe route voor ons beiden. Het stroomde hier redelijk maar dat leverde geen problemen op. We merken toch wel dat we in de afgelopen 2 jaar al heel wat ervaring hebben opgedaan. En dat is dan ook heel plezierig. We hadden nog een komisch tafereeltje afvarig bij de sluis van Varennes. We hadden daar net vastgemaakt toen er nog twee lege schepen aan kwamen varen. Zoals gebruikelijk lopen we altijd even naar onze collega´s toe om een draadje aan te pakken. De schipper kreeg ongelukkigerwijs het schip helemaal niet goed bij de wal en de jongeman die de touwen moest doen, moest dit touw dus redelijk ver gooien om het aan de wal te kunnen krijgen. Dit lukte hem dan ook maar toen bleek echter dat zijn touw niet erg lang was. Dus het uiteinde welke hij aan boord zou hebben moeten vastmaken gooide die ook overboord. Hij keek zo beduusd dat ik vreselijk mijn best moest doen om niet in de lach te schieten. Gelukkig kon ik hem nadat het schip wat dichterbij de wal was teruggekomen het touw deels weer teruggooien. Zodat hij toch nog het schip kon vast zetten. Tja je maakt soms wel hele grappige dingen mee. nog de roef in de verf kunnen zetten en dat tijdens het varen. Dat ziet er dan ook weer gelikt uit. In het pand van Paray le Monial stond niet al te veel water waardoor we bij het afschutten in de daarop volgende sluis op de bodem van de sluis kwamen te liggen. Daar een schip om te kunnen drijven toch altijd wat water onder zijn vlak(=bodem) moet hebben kwamen we hier de sluis dus niet meer uit. De sluiswachter moest ons water gaan geven uit het bovenliggende pand waar we net vandaan kwamen. Gelukkig deed hij dat niet toen we nog in dat pand voeren want anders hadden we dat pand niet door kunnen komen en hadden we midden in het kanaal vast gelegen. Met veel watergeweld achter onze kont kwam we weer vlot te liggen en konden we zowaar de sluis verlaten. De volgende ochtend kwamen we in de daaropvolgende sluis terecht en de sluismeesteres moet gedacht hebben “dat overkomt mij niet” Zij had er voor gezorgd dat haar pand ´s nachts goed op peil werd gebracht zodat wij zonder enige problemen haar sectie door zouden kunnen komen. Nou dat kon dan ook zeker, zelfs de dorpsbewoners hielden het niet droog op straat en kregen natte voeten want haar pandje stond meer dan op peil. Tja zo beleef je nog eens wat. En dat was nog niet alles want we kregen de brandweer ook nog op bezoek. Je denkt met zoveel water dat je het gangetje er wel in kunt houden maar dat is niet altijd waar. We liepen alsmaar langzamer en langzamer de sluis van Marseilles les Aubigny kwamen we tergend langzaam in. Piet ging in de sluis even naar de schroef kijken, ondanks het feit dat we überhaupt niet schudden bleek er de wereld aan zwaar verpakkingsplastic in de schroef te zitten. Dat kon hij er nauwelijks uit krijgen en er zat nog de wereld in. Dus de brandweer maar laten komen met een paar duikers die onder water het klusje voor ons gingen klaren. Echter het duurde even voordat de mannen arriveerden want ja we hadden geen brand aan boord dus geen prioriteit, maar na een uur of 2 kwamen de kikvorsen eraan. Gewapend met duikuitrusting konden ze aan de slag, wat uiteindelijk in een mum van tijd dan ook geklaard was. Geweldig die vrijwillige brandweer hierin la douce France echt onze redder in nood. Het is hier verder heerlijk varen alle sluizen staan netjes voor je klaar, geen tegen vaart op een enkel hotelschip na en een paar laatste jachtjes. Ze de vaste medewerkers beginnen ons zelfs al te kennen en dat is dan echt leuk. Nog even op de boerderij geweest voor aardappelen en geitenkaasjes helaas waren de eitjes op. En zelfs de boerin zei: He zijn jullie er al weer. Het varen leek haar ook erg mooi. Eenmaal op de Seine vreesden we met mist te maken te krijgen echter op 1 ochtend na tot 09.00 was er geen mist te bekennen. Wel hebben we nog heel lang in een sluis (Coudray) moeten liggen omdat de hydroliek pompen van de verlaten en de deuren het niet meer deden. De verlaten in de deuren achter ons (afvarig op de Seine) werden met branders losgemaakt zodat die dicht vielen en ze het water via de verlaten in de deuren voor ons. konden laten weglopen. Dat heeft zeker een 4 ½ uur geduurd en toen zijn we tesamen met een kempenaar pousseur (Sydney) vol gas afgevaren omdat we de alternat van 18.35 nog wilden halen. Want na dit tijdstip beginnen de rondvaartboten weer in alle heftigheid aan hun avondlijke ronde door Parijs. Gezien het feit dat het ´s avonds al weer vroeg donker wordt geen pretje met al die dikke schijnwerpers die ze aan boord voeren om al die mooie gebouwen bij. avondlicht aan de toeristen te tonen. Dus ´s avonds lagen we voor de sluis van Suresnes en waren weer blij met het afgelegde traject. Dit betekende wel dat we donderdags middags al lekker bijtijds in Gargenville waren. Zo konden we het autootje weer netjes op de roef zetten en alle voorbereidselen treffen voor het lossen de volgende dag. En het lossen gaat daar altijd lekker rustig maar gestaag door dus we waren lekker op tijd leeg. Piet had zo iets van: en nu wil ik de rest van de week ook lekker vrij. Nou dat kan zei ik, maar maandag gaan we weer laden. Ik had even gebeld met Logistra en die had werk van Rouen naar Reims (ureum) en dit betaalde ook nog leuk met wat extra´s erbij kwamen we op 16.50. Het is maar een traject van 380km dus niet slecht. Terwijl we vreesden dat we dit keer wel wat langer op werk zouden moeten wachten want er was weinig soeps in St Mammes. De beurs van Compiegne liet al niet veel vreugdevollers zien alleen Douai en Reims kwamen wel lekker op gang maar om nou direct helemaal naar Reims te vliegen leek ons nog wat te vroeg. En tja zo ineens is er dan werk van Rouen wat je bijna nooit ziet want iedereen loopt altijd leeg uit Rouen weg. Dus eerst maar even alles lekker schoongespoeld en toen vertrokken naar Mericourt de 1ste sluis na Gargenville. De volgende dag lagen we om 17.00 alweer in Rouen nadat we hadden mogen genieten van een prachtige route met krijtrotsen en lieflijke dorpjes geheel getooid in herfsttinten die dit jaar wel zeer heftig zijn. Na wat lekkere vishapjes te hebben opgehaald konden we genieten van het weekend. Zondagmorgen lekker gewandeld door de stad en de markten even bezocht. Het is een mooie stad met zijn vakwerkhuizen die bijtijden zo giga scheef staan dat je denkt dat ze omvallen. Prachtige kerken en gezellige kleine steegjes. Een plek waar we vast nog wel eens zullen komen. ´s middags het ruim nog een keer gesopt zodat we maandags met een gerust hart konden gaan laden En dat gebeurde dan ook zo tegen 15.00 met een enorme knijper werd het in het laadruim gekiept maar wel rustig en netjes. Een sneeuwwit goedje wat erg zou moeten stinken maar dat viel reuze mee. Rond 17.00 waren we vol en zijn we de stad Rouen weer in gevaren. Het tij was niet gunstig om gelijk door te varen dus zijn we eerst maar gaan spoelen. De volgende ochtend dinsdag vertrokken met opkomend water en ´s avonds lagen we weer in Mericourt een best stuk in het donker gedaan maar dat ging allemaal. voortreffelijk. We willen graag voor as zondag de 11de van de 11de in Reims zijn want op deze voornoemde dag hebben de fransen een nationale feestdag dus kom je weer nergens. Daarbij met een beetje doordraaien en geen mist moet dat ook wel kunnen lukken. En ja hoor het is inmiddels zaterdag na 4,5 dag varen liggen we alweer op onze losplek. We hebben 2 schepen voor die ook ureum moeten lossen maar ze kunnen 3 schepen op een dag doen hebben we begrepen. Dus dat hopen we dan maar, zodat ik mijn afspraak in het ziekenhuis dinsdag toch nog kan nakomen voor de def bevestiging van mijn voortand. Zoniet dan hebben voor wat dat betreft pech. Maar eerst zijn we hier toch maar weer. We gaan zo het autootje eraf zetten zodat we morgenvroeg weer een leuk marktje op kunnen zoeken. Er liep hier overigens afgelopen week lekker wat werk. Dus de schepen ruimen hier weer een beetje op. Wie weet wat er weer in rolt. Dat is nu eenmaal het avontuur van een schipper. Tot de volgende ronde maar weer. Wij wensen een ieder zonnig weer met weinig of geen regen en al helemaal geen wind. Dus gewoon een fijn weekend. Annemiek zet die Ooievaar eens aan het werk of zijn die in staking!!!!????