Van de grote en brede vaarwaters  af.

11-06-2005 A notre famille et nos amies, Van de grote en brede vaarwaters  af. Een goed begin is het halve werk zou je zo zeggen. Canal de la Sensee ,hier mag je met 2.20 m diepgang in. Wel na 500 meter gaat het al recht voor uit terwijl we bakboord uit moeten. Zitten aan de grond.

Maar alles gaat goed. Komen er weer uit en vervolgen onze weg naar de eerste sluis. Maar voor we die hebben krijgen we een brug en direct daarna een bord 4 meter uit de wal blijven. Maar onder de brug was de wal weggezakt, dus weer vast maar nu echt vast. En ook nog eens schuin in het kanaal. We zagen de bui al hangen, om hier te moeten overnachten maar ja wat na de nacht ? dan heb je nog steeds hetzelfde probleem.

Dus manoeuvreren met de hele handel En met veel geduld en rustig voor uit en rustig achteruit krijgen we er weer wat beweging in. En plots waren we weer vrij. En we moeten nog een heel eind. Het gaat hier niet hard meer. 4.5 km soms 5.5 km meer zit er niet in. Soms zelfs maar 3.5 km per uur. Waar hebben we voor gekozen? Een rustig leven in frankrijk? Hoe bedoel je . Wel dat dachten we. De eerste sluis, er zijn er twee naast elkaar en een lege spits krijgt de brede sluis van 5.60 m en wij de smallere van  5.20 m  Ik, Piet krijg het schip er goed in,  het duurt misschien wat langer dan een ervaren schipper maar het lukt 40 m lang. Dus het past. Lijkt wel raar. Zeggen nu al hij zit er weer in hoor en ook dat klinkt ons nog wat vreemd in de oren. Bij de eerste sluis krijgen we een kastje mee om de sluizen te kunnen bedienen. En Suzanno krijgt hier bij de sluis van Iwuy twee kroppen sla aangeboden en als rechtgeaarde Nederlander vraagt ze eerst hoeveel ze kosten. Niets zegt de man, dus helemaal verbaast en overrompelt neemt ze de prachtige kroppen aan. Diegenen die beweren dat Frankrijk een prachtig land is maar eveneens zeggen dat de fransen er niet zouden moeten wonen zouden na zo ´n ervaring toch op hun oordeel moeten terugkomen. Dus we weten ook al wat we vanavond zullen eten. Moesten trouwens de schotel er af halen en de schijnwerper eveneens die op het dak stonden  en ook het blauwe bord het wordt hier echt krap wat hoogte aangaat dus moeten dan ook oppassen met het autootje We gaan goed de sluis uit en alles gaat een stuk beter daar het hier weer wat dieper word. Doen de sluizen hier met gemak, ze zijn wat breedte aangaat 5.60 breed en 40 m lang. Kunnen hier alvast wennen voordat we aan de sluizen van 5.15 breed en smaller moeten beginnen, die straks zullen gaan komen. Suzanno staat liever voorop om de touwen te regelen daar ze precies weet tot hoever ze het schip in de sluis kan laten lopen zodat de roeren achter mooi vrij blijven daarbij moeten ze dan ook nog een keer dwars gelegd worden uit voorzorg en ook al is het hier nog allemaal ruim genoeg we maken er toch maar een gewoonte van. We zijn hier al heel wat tegemoet komend verkeer tegen gekomen en ook dat is best spannend als je weet hoe ondiep het aan de kanten is Dus het lijkt soms alsof je kop op kop gaat varen maar ieder voor zich draait op het juiste moment weg zodat de schepen elkaar kunnen passeren ook kun je niet altijd voorkomen dat je elkaar tijdens het passeren lichtelijk aan raakt De meeste schepen althans de franse zien we nog op de hand sturen en dat is een helse klus als het zo droog is Wij hebben een luxe positie met ons hydrolische  stuurwerk en zelfs dan wil die nog weleens weglopen. Maar we leren ons schip iedere dag beter kennen. Om 18.30 doen we nog een sluis de 2de op het kanaal van St Quentin en gaan vervolgens naar het volgende sluisje om daar voor de nacht vast te maken Wel nu het is maar een pandje van een kwartier varen dus we zouden lekker bijtijds van een glaasje wij kunnen genieten niets was minder waar Allereerst zijn er überhaupt geen palen om aan vast te maken en zouden ze er wel zijn dan zou je niet hebben kunnen komen want midden in het vaarwater lagen we al vast want het is zoals wel vaker gebeurt op de franse wateren weer eens droog We kwamen dwars in het kanaal te liggen waarvan beweert word dat deze toch 2.20 diep is en we liggen maar 1.95 We nu dus echt vast als we vooruit manoeuvreren dan gaat de kop naar bakboord waar het enorm droog is Proberen we achteruit dan moeten we op passen dat we niet met de roeren de wal raken Willen we de kont verder van de wal draaien dan gaat die alleen maar recht vooruit nog dieper in de ondiepte Dus eerst maar weer even het water tot rust laten komen om weer wat water onder het schip te krijgen Gelukkig hadden we allebei ondanks het einde van de dag nog een voorraadje geduld maar daarmee kregen we het schip nog niet zo een twee drie los Er komt een wagentje aan van de VNF (mannen van het waterschap die de sluizen controleren en helpen als er iets niet goed verloopt Hij pakt van ons een touw aan die we hem toegegooid hebben en legt hem om een boom op ons verzoek en zo komen we dan toch nog weer los Vreemd genoeg op de hand zonder de schroef te gebruiken maar zo hadden we klaarblijk toch meer water onder het schip. Maar ja als je al los bent betekent dat nog niet dat je een ligplaats hebt en die waren er immers niet voor deze sluis Dus dan maar weer 500 meter achteruit met het schip want daar waren wel bolders om aan af te meren Nu hadden we de bedoeling om vooruit te komen in dit bestaan maar soms moet je toch wat stapjes terug doen en dat is niet alles met een geladen schip wat zijn eigen weg zoekt in de franse bagger. Maar goed we weten de klus te klaren en liggen dan toch eindelijk afgemeerd boven  sluis 2 van het Canal de St Quentin om 20.30 na weer een hartelijke franse helpende hand die een touwtje van ons aan pakt Dus je snapt wel dat we ´s nachts goed slapen De sla smaakte heerlijk met zachte camembert en een koel wit wijntje om bij te komen We breien er voor vandaar maar weer eens een eind aan En gaan morgen verder met ons franse varens avontuur Presque pas de temps a manger donc aussi pas de grandir  Vandaag 17 sluizen gehad als ontbijt en als lunch hadden we yoghurt met muesli ieder keer als we een hap dachten te kunnen nemen waren we al weer bij een sluis. We hebben een mooi traject gehad door veel groen met prachtig kwelende vogels en bij een vennetje die we passeerden waren de kikkers om het hardst aan het kwaken Zwanen die heerlijk aan het genieten waren van het zonnetje aan de kant van de wal Vriendelijk zwaaiende mensen De sluizen gaan bijzonder goed we varen er al erg bedreven in zonder de wanden te raken De 2de sluis vanmorgen liet het afweten we konden wel invaren maar na het oplichten van de blauwe stang om de sluis in werking te stellen gebeurde er niets. Dus de post communication de Creveqoeur er maar bij geroepen en al gauw kwam er een mannetje die het mankement verhielp. In een bepaalde bief (pandje) moesten we aan een plastic paal draaien die boven het water hangt. Piet was bang dat ik hem zou missen dus liet hij de paal midden voor het schip uitkomen Zo kon ik er inderdaad makkelijk bij maar ja die paal gaat natuurlijk niet aan de kant terwijl we verder varen dus ik maar snel op de luiken gesprongen (tenminste zoiets moet het geweest zijn want ik stond er ineens bovenop om de paal veilig langs het autootje te begeleiden Ik kon me herinneren dat dit vroeger zoiets was als een doorzichtige dekwasslang Nou deze dus niet. Maar alles verliep uiteindelijk prima De sluizen gaan soepel en dat nu al met een snelheid van 2.5 km per uur. Nu lijkt dit niet snel maar met zoveel gewicht onder je poeperd is dit snel zat. althans voor ons in ieder geval wel de ervaren schipper is hier natuurlijk veel bedrevener in en zal dat ongetwijfeld een stuk sneller doen maar dat is voor ons voor later misschien weggelegd. Dus als je na gaat dat het op het kanaal ook niet harder gaat dan 5.6 en soms 6 km per uur. Als we meer gas geven gaat de snelheid eerder naar beneden dan omhoog. Dus gaat het maar met 1100 of 1200 toeren door de pandjes eerst stond Suzanno voor op en deed de touwen maar haar armen verzuurden vandaag al snel van al dat gooi werk en natuurlijk ook vaak misgooien dus je gooit veel vaker dan dat je sluizen hebt. Dus halverwege ik aan het gooien en Suzanno het schip er in varen en dat ging na elke sluis ook sneller en perfect dus een goed team. Het touw gooien is best wel zwaar werk helemaal als je 5 x achter elkaar moet gooien om het touw om de verste en hoogste bolder te krijgen. Daar moeten we echt nog wat bedrevener in worden. Ik dacht eerst van dat doe ik wel even maar het lijkt een stuk makkelijker dan het is. Dus ik kan wel staan lachen maar omgekeerd kan Suuz dat dus ook. Als haar armen weer wat meer gewend zijn zal het ook weer een stuk beter gaan want ze is de slag nog niet verleerd maar in het begin is het gewoon weer even wennen.   Maar goed we gingen er van uit dat we de ram vandaag niet zouden halen, maar het tegendeel is waar, we hadden zelfs 45 min. over. Dus dat scheelt weer voor morgen. De tocht door de tunnel duurt 2 uur en ik maak maar even van de gelegenheid gebruik om eens wat op papier te zetten. Zoals het nu lijkt hebben we een goede keus gemaakt, gaan goed met elkaar om wat het communiceren betreft, dat wil zeggen dat in stress situaties we allebei rustig blijven en het de ander niet kwalijk nemen als iets niet helemaal gaat zoals we hadden gewild. Want je kunt immers niet zien hoe ondiep het water is. Dus het nemen zoals het komt en als het een uurtje meer kost dan zij het zo. Het is voor ons allebei erg spannend en dat merken we dan ook als we op de weegschaal staan. Piet van 84 kg naar 80 kg schoon aan de haak en Suzanno van 70 kg naar 66 kg schoon aan de haak. Wel en mijn (Piet) bloeddruk die altijd veel te hoog was zit weer op 134 bovendruk en 83 onderdruk. Hier heerst een gezonde spanning. En als Suzanno mij wat vraagt of een opdracht geeft dan zeg ik, “ jo dat komt goed baas” geintje moet kunnen toch. Ik ben en blijf nog best wel lang een dekzwabber natuurlijk, maar een heel gelukkige op alle fronten. Na de tunnel een lang pand gedaan 5km en vervolgens mogen we nog een tunnel doen, deze echter op eigen kracht, hierna weer een pandje van 2 km. Aan bakboord is een kade waar lege spitsen zijn gaan liggen Waarschijnlijk vanwege het feit dat er weer eens geen fatsoenlijke ligplaatsen zijn voor de sluis En als je dat weet dan vaar je daar dus niet naar toe. Dus wij nemen dan ook het zekere voor het onzekere en sluiten achter de legen aan in de rij Morgen zien en of horen we wel of ze verder gaan door de sluis of dat ze hier aan de Quai du Commerce blijven liggen wie weet wel om te laden.  Alles kan hier in la douce france.  Het is inmiddels alweer 22.30 en we duiken er zo maar weer eens in na een broodje en een wijntje. Want morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg Maar dan hopelijk toch een van 12 uur zoals we verwachten van de franse 12 uurs economie Tot nog toe hebben we steeds meer uren gedraaid door dat het toevallig net zo uitkwam En we zoiets hadden van dan hebben we dat maar weer gehad en wat we vandaag kunnen doen hoeven we morgen niet. We zijn natuurlijk nog allesbehalve de snelste, maar snel zijn en brokken maken kost ook tijd en dat willen we niet want de lading moet veilig over dus dat doen we dan ook. Maar eerst maar weer eens even lekker slapen en morgen gezond weer op Liefs en welterusten.