Wij wensen al onze trouwe lezers hele Gezellige Kerstdagen  
en vooral een Gezond en Gelukkige 2012

Nadat we de monteur even hebben laten komen voor de boegschroef om nog even de kleppen te stellen, en een Miele monteur om de droger te repareren. Ook nog even langs een stoffeerder en de stoeltjes van nieuwe bekleding laten voorzien. Regelen, rennen en vliegen zo zien de dagen er altijd uit voordat we weer een lange reis aanvangen.  
De stoffeerder uit Montfort maakte speciaal tijd vrij voor ons om alles in een dag te realiseren. Service van de bovenste plank, dat vind je niet veel meer tegenwoordig. Ook nog even een adresje gezocht, omdat onze vaste PC de geest gaf, daar bleek de voeding van kapot.  
Tja en dan niet te vergeten nog de boodschappen. Ja ja en dacht je nu echt, dat je nagelkaas in Limburg kon krijgen, wa´s da......?  
Alleen de AH XXL in Roermond had nog ergens een klein stuk liggen, die klaarblijkelijk onverkoopbaar was, want hij was flink afgeprijsd kennelijk in de hoop, dat er een Groninger langs zou komen, die er nog geïnteresseerd zou zijn.  
Karren vol boodschappen worden er weer aan boord gesleept. Alle gaten aan boord worden weer gevuld, zodat we er helemaal klaar voor zijn. Alsof er in Frankrijk niets te koop is.  
We vertrekken uit Pan-Heel, op naar Stein en natuurlijk wordt er weer eens veel wind voorspeld en bakken met regen. Maar er is enige hoop op, dat het maandag redelijk weer is tussen de stormen door.  
Suzanno begint vast de net gekocht kerstboom op te tuigen, alleen blijken de lampjes het niet te doen. Tja waar halen we die zo snel weg, misschien dat de jumbo nog iets heeft. Als we in Urmond aankomen vliegen we er snel nog even binnen echter zonder resultaat.  
Zondag blijkt er in Geleen nog een Gamma open te zijn en zelfs een Intratuin soms toch wel handig die koopzondagen. We gaan er op de fiets naar toe en kopen een streng van 100 lichtjes. Slenteren nog even door de Intratuin en nemen er een paar schattige mini orchideetjes mee en gaan weer terug naar boord. Daar wordt het echt kerstsfeer als de boom in het roefje er eenmaal in volle glorie staat te pronken. In de stuurhut hebben we 2 miniboompjes staan en een gezellig maanlichtje voor de ramen hangen. De roef inkomend hebben we een groene boog met lichtjes gecreëerd en er staat nog een miniboompje op de bar. De Kerstmuziek gaat in de CD speler, dus laat de Kerst maar komen.  
Maandagmorgen 07:00 uur volgens de papieren laadgereed. De vrijdag er voor hadden we al even gebeld en het zou naar alle waarschijnlijkheid niet voor 10:00 worden. Dus liggen we om 08:00 uur nog lekker op een oor. Om 09:00 uur wordt er geklopt, shit nu moet het gebeuren zeker. Nee, het was nog niet zover, ze kwamen ons alleen vertellen, dat we gebeld zouden worden. Men was nog niet zo ver, de trein was stuk de ZA was er ook nog niet etc, etc. Ach ja het wordt waarschijnlijk wel weer middag en zo geschiedde.  
 
Om 14:00 mogen we naar de kraan en om 17:00 zijn we dan eindelijk vol. In de tussen tijd is de wind weer flink aan het toenemen tot kracht 7 Bft. Nederland op zijn best. Ik spoel het schip af en Suzanno vaart naar het bunkerstation in Maastricht.  
Hier tanken we helemaal vol en vertrekken nog naar Klein ter Naayen, waar de grote sluis er weer eens uit ligt. Wij kunnen gelukkig gewoon door de kleine sluis. De wind weet niet van ophouden en wakkert zelfs aan en de regen komt met bakken uit de hemel vallen.  
Eenmaal boven de sluis zoeken we ons een plekje voor de nacht. Aanlegsteigers genoeg allemaal schepen, die de stremming afwachten. Toch maak je soms foute keuzes, wat we deze avond fout doen is, dat wij bij een diep geladen schip opzij kruipen. Door de wind en passerende schepen lopen er stevige golven op het Albertkanaal. Hierdoor vliegt ons wrijfhout er om de haverklap tussen uit. Ik ben die nacht er nog wel drie keer uit geweest, om dit te corrigeren en natuurlijk een nat pak gehaald om vervolgens weer in het lekkere warme nestje te kruipen. Echter lekker slapen is er dan niet meer bij.  
Dinsdag morgen, nadat we toch maar een beetje hebben uitgeslapen vertrekken we richting luik. We buizen hier enorm en het stroomt ook nog eens. Op de Maas merken we al gauw, dat er een behoorlijke afzakker loopt en wij moeten er weer eens tegen in! De Scania moet maar weer eens aan het werk en doet dan ook waar die voor gemaakt is. Hij krijgt nog genoeg tijd om weer bij te komen.  
Overal in Europa waar pittig tekort aan water was, is er plots meer dan voldoende. Overal gaan de port du Gardes dicht in Frankrijk.  
Bij het passeren van Luik, zien we overal veel politie met zwaailampen en ambulances. Een half uur later hoorden we op ´t nieuws wat er gebeurd was. Een of ander zwaar gestoord figuur, die een handgranaat in het publiek heeft gegooid en er vervolgens ook nog eens op los schiet.  
Wij stomen door naar Namur en boven de grote sluis maken we vast voor de nacht. De regen blijft maar naar beneden komen. Morgen de Samber nog en dan wordt het kanaal werk.  
Maar ook op de Samber is het hard werken om bij de volgende sluis te komen, we hebben wel mazzel, dat het rustig is, want er varen geen grote schepen. We komen zelfs nog helemaal boven! Op naar Strepi Thieu. Vlakbij hebben de grappenmakers de port du Garde dicht gegooid om 18:20 uur. We moeten in de achteruit en ergens een plekje zoeken. Het schip is ondanks, dat we geladen zijn een speelbal van de wind als we in de achteruit varen. Die nacht is het weer onstuimig en nat.  
De volgende ochtend hebben we de lift samen met de Unicum, niet om 06:00 uur maar pas om 08:30 uur. De Unicum moet naar Ribecourt, Andre is een gezellige prater. Het is druk. Wij knippen echter nog twee 80 meters, die voor ons uit zitten, en komen nog een eind Frankrijk in. We zoeken een mooi beschut plekje, want er wordt deze nacht een heftige storm verwacht. We liggen beneden de sluis van Trith Saint Leger tegen de hoge damwand aan en we krijgen van de storm deze nacht niet veel mee. Alleen dat de kachel twee keer heeft geploft en dat stinkt enorm. Gelukkig blijft die door het gloeispiraaltje branden.  
 
 
De volgende ochtend is het ergste voorbij, wat de wind aangaat, de regen echter blijft maar komen. We besluiten om niet via Saint Quentin te gaan, ja we zijn even van ons geloof af. Dit in verband met de ELV vergadering op zaterdag. We hopen ergens bij Peronnes te komen en dat lukt maar net. Ja en we weten gelijk weer waarom we een hekel aan du Nord hebben.  
Zaterdag morgen gooien we de Auto aan de wal en maken ons op weg naar Roosendaal naar de Wouwse Tol. 250 km rijden en na de vergadering gezellig een hapje eten met elkaar en weer 250 km terug. We komen om 00:00 aan en hangen de auto in de kraan en zetten deze nog even onder de luiken 00:30 uur zijn we klaar en drinken nog een Cognacje. Suzanno had twee soorten in geschonken een Remy Martin Coeur de Cognac en een Frapin VSOP. De Remy Martin werd aangeprezen door een verkoper bij de Makro, maar door onze keuring komt die niet! De Frapin is veel voller van smaak, heeft echt Body en een hele prettige afdronk. Bedtijd morgen willen we naar Abbecourt en nog even bij Gaelle en Laurent langs, die in Appilly een huis hebben gekocht.  
We hebben gezellig gebuurt. Ze hebben een mooi ruim huis met dito tuin en hebben het er prima naar de zin. Laurent heeft inmiddels een baan en Gaelle bereidt zich voor op werk aan huis. Die nacht was het voor de verandering droog maar alles was drijf nat. Maandagochtend is het helder, het vriest -3,5 graad. De touwen willen niet van de bolders af. Ze zitten zelfs aan het dek vastgevroren, dat wordt losbreken en opvouwen.  
Ik besluit om de touwen te reorganiseren. Er gaan er drie naar de machinekamer en twee onder een zeil op het voor dek en twee voor gebruik aan dek.  
Halverwege Abbecourt varen we door een dun laagje ijs, het eerste ijs dit seizoen. We hebben deze dag veel zon en een dikke rijplaag op het schip.  
In Pinon ligt de Santa Cruz geladen voor het zuiden met een kapotte krukas, die tijdens het draaien brak en ook nog eens dwars door het blok gegaan is. De onderdelen waren elders in de machinekamer terug te vinden. Het blok is niet meer te repareren. De El Paso lag er ook al, die gaat de lading overnemen en zal deze naar Salaise brengen.  
Maar daarvoor moest de Santa Cruz naar de andere kant van het kanaal. We hebben ze een sleepje gegeven, zodat ze uit de blubber konden komen en ze even gang hebben om voorwaarts verder te glijden en vast te maken achter de El Paso. We moesten er echt even aan trekken om het schip vlot te krijgen. We zijn hierdoor een uurtje kwijt en we verwachten niet echt meer van Abbecourt te komen. Maar zonder geluk vaart niemand wel, zeggen ze. De laatste sluis varen we precies om 18:55 uur in en om 19:05 uit dus nu nog het lange pand naar Berry. Onderweg komen we de Abbys nog tegen en wisselen gezellig via de marifoon nog wat nieuws uit. Zij vieren de dagen dit keer eens gezellig bij de familie. Wij komen om 22:30 aan in Berry au Bac. Toch nog een mooie dag gemaakt.  
Het weer is en blijft onberekenbaar en we nemen het definitieve besluit om niet naar Nederland te gaan met de Kerst. We stoppen vandaag wat eerder en bezoeken de Kerstmarkt in Reims.  
Dat is erg gezellig, veel stalletjes met heel veel snuisterijen en snoeperijen. Ja zelfs oliebollen. Even proeven, getver dit zijn geen oliebollen maar een of andere rubberen ballen, die gebakken worden in olie jek!  
Een echte oliebollenkraam in Frankrijk is met goede oliebollen een echt goudmijntje. We drinken bij een cafeetje een warm wijntje met een paar hapjes. Op de terugweg pakken we bij een kraampje nog een glühwein met 7 kruiden en die is heerlijk.  
Morgen vroeg beginnen we met de drie van Reims, nog maar niet aan denken. We eten een stokbroodje met wat kaas en paté met een wijntje. Dinsdag komen we net niet van het kanaal en blijven boven Conde liggen. Het verbaast mij dat we hier erg dicht tegen de kant komen, het ligt er prima.  
Woensdag op naar Chalons sur Marne(en Champagne) en door richting Vitry le Francois. De Marne heeft Crue en staat soms net zo hoog als het kanaal en soms zelfs iets hoger. Het is bekend dat de kanalen lek zijn en nu zou je zeggen dat de rivier lek is het loopt overal door de dijk het kanaal in, door elk gaatje stroomt water. Nadat we Desert zijn gepasseerd is het even ploeteren er zit voortdurend iets in de schroef.  
Veel maaisel van takken, we draaien te langzaam met de schroef om het te vermalen. Even denken we er over om het pak aan te trekken, maar we krijgen het er met de haak gelukkig toch nog uit.  
Het lange pand beneden Perthe staat te laag, onbegrijpelijk maar waar. Het loopt niet en weer eens veel troep in de schroef. De hulptroepen komen pas als we weer in de sluis zitten. Het probleem bleek volgens zeggen een verlaat die open stond er zat hout tussen. Verder staat alles redelijk goed. Behalve in Saint Dizier zelf. Er wordt gezegd, dat als het hoger staat, dat er een supermarkt onder loopt. Maf verhaal, maar de VNF heeft een heeeeeeeel groot smoezen boek. Maar ze zorgen soms ook voor leuke verrassingen.  
Ergens bij Bayard krijgen we te horen, dat er post ligt in Vitry op de sluis van Desert. Het komt onze kant op in de loop van de dag. Je hebt post, je weet alleen niet van wie! Ze houden de spanning erin, het komt eraan! Je verwacht niets en toch is er iets op een plek waar wij zelfs geen adres van hebben? Elke sluis wordt er gekeken, is het er! Grrrr nee weer niet, het is wat als je je nieuwsgierigheid bijna niet kunt bedwingen, om gek van te worden. Onze begeleider weet wel steeds te vertellen, dat het er aan komt. De bezorger is tot Bayard bekent en levert het daar af, zodat een ander het verder kan bezorgen. De telefoon wordt zelfs gebruikt door de sluismeester om te achterhalen waar het zich op dit moment bevindt.  
Wij komen tot sluis 50 Chevillon en blijven aan de benedenkant liggen tegen het kaaitje. Lekker rustig voor de Kerst. We liggen nog maar net stil en daar komt een VNF auto aan en ja hoor de jongedame van gister komt toch de post hoogst persoonlijk brengen. Volgens mij is het ongeveer 50 km rijden. We staan versteld van zoveel service. We waarderen het natuurlijk enorm, dat men dat doet voor de scheepvaart. Natuurlijk hebben wij de hele tijd, dat we dit wisten al heel veel personen de revue laten passeren wie dit nu kan zijn. We hadden na lang beraad drie overgehouden, die dit konden doen.  
Thijs en Annemarie van de Picaro hebben ons een Kerstkaart gestuurd op een wel heel bijzondere manier. Zij zaten bij de drie, die we in gedachten hadden. Hartelijk bedankt Thijs en Annemarie voor deze leuke verrassing.  
Morgen is het eerste Kerstdag en we maken er natuurlijk iets gezelligs van. De kachel brand, de voorraden zijn op peil voor een heerlijk kerstmaal en ook voor een afzakkertje is gezorgd.  
We kunnen hier wandelen in de omgeving van het plaatsje Chevillon zijn vele routes uitgestippeld. Het eigenlijke dorp ligt even een paar km van het kanaal af in oostelijke richting. Een apart oud dorpje met kleine straatjes en een middeleeuws Chateau, een oude wasplaats waar een beekje door heen loopt. Het is zeker de moeite waard er even door te lopen.  
Thuis gekomen maken we lekker koffie met gember en slagroom om weer even bij te komen van de kou en beginnen we met wat voorbereidingen van de maaltijd. Pittig gekruide en met couscous gevulde kip. Vooraf zelfgemaakte paté en na een frisse perencompote.  
Voor iedereen de hartelijke groeten en een fijne Kerst.  

Weer geladen en op weg naar Roermond.  
Met de nodige omwegen zullen we ons doel uiteindelijk wel bereiken. Maar het is weer eens alles behalve logisch. Er is weer van alles gestremd. We liggen er weer warmpjes bij. De auto wordt op zijn plek gezet en de controleur kijkt nog even nieuwsgierig over de rand en knikt goedkeurend als hij de vloeistof dichte kleden onder de auto ziet. Tja anders past het niet onder de bruggen door.  
Die avond komen we nog bij Villier sluis 38.  
De Alain hebben we ook al gespot op de AIS, die nadert in rap tempo hij heeft gelijk achter ons geladen. In het tempo waar deze man mee vaart haalt, die ons nog in voor Vitry le Francois. Toch blijft de afstand gelijk de komende dagen.  
Suzanno gaat er in Chamouilley af om wat boodschappen te halen en natuurlijk naar de bakker, want die heeft super lekkere en grote eclairs. Dat is echt smullen bij de koffie.  
Deze dag komen we net niet meer uit het kanaal en hebben nog een overnachting. Hier spotten we duizenden kraanvogels, die hier een tussen stop houden vanuit het hoge noorden. Normaal hadden ze al verder moeten trekken, maar het weer is nog buitengewoon zacht te noemen. Geen mist meer wind stil, heldere hemel en overdag zon overgoten.  
Bij Chalon sur Marne komen we zonder boordverlichting in het donker aanvaren. Wel hadden we de koplampen aan. De dame op de sluis begreep er niets van. Ze had gehoord, dat er niets aan zou komen vanuit Vitry. Ze vertelde ons, dat het er erg raar uitzag. Ze dacht het moet pleziervaart zijn, want de beroepsvaart gebruikt altijd zijn boord verlichting. Tja als er toch niets vaart heeft het ook geen zin, en we hebben hier alleen maar last van in het pikkedonker. Na een half uurtje te hebben bij gekletst varen we weer verder het donkere gat in naar Juvigny. Morgen is het zondag dus we kunnen lekker uitslapen en hier is het dan ook doodstil op het prachtige geluid van de uilen na.  
Op zondag varen we net niet naar Reims, maar blijven boven de sluis bij de suikerfabriek van Sillery bij sluis Beaumont sur Vesle. Het is even prutsen om vast te maken maar uiteindelijk liggen we prima. Buiten koelt het stevig af en is de score om 18:30 uur nog maar 0,3 Graden boven nul. Binnen is het in de roef erg warm 26,7 graden. We krijgen het gelukkig wel wat koeler door wat ramen open te zetten, 24 graden is mooi genoeg. Het is wel wat, met die Russische verwarming aan boord.  
De volgende ochtend varen we bij Reims langs waar Hans en Mannie liggen van de La Vie, die daar moeten laden voor Lieshout. Ze waren al helemaal leeg op komen varen vanaf Sete met veel stroom op de kop en veel drijfhout in de rivier. Dat vaart niet echt relaxt. Eerst zouden ze ook in Bologne laden maar uiteindelijk werd het Reims.  
Wij varen die dag nog door Berry au Bac en varen in het lange pand naar Bourg et Comin. Halverwege het pand wordt ´t steeds mistiger. Het vervelende is, dat we met mist niets aan de koplampen hebben. De radar biedt hier gelukkig uitkomst.  
De volgende ochtend zit het pot dicht van de mist, en deze houd aan tot de grote tunnel op het Canal du Nord, waar het voor het eerst weer helder wordt bij het invaren ervan. Aan de noordzijde van de tunnel is het nog wel een beetje mistig maar het lijkt erop dat deze aan het oplossen is. Er komt wat wind opzetten en spoedig zien we steeds meer van de omgeving. Na dagen in een klein wereldje te hebben gevaren is het wel weer eens fijn om wat rond te mogen kijken en dan ook nog iets te zien.  
Voor we België in schieten hebben we nog een gezellige avond met John en Heleen van de Marlea. Vroeger voeren ze ook op een Spits en al die verhalen blijven boeien.  
België doorvaren gaat weer vrij soepel. We varen samen met de Belgische Cindy, deze schipper vaart in het begin zo rustig, dat we ons afvragen wat er aan de hand is. Eenmaal door Charleroi, zet hij het op een lopen en probeert ons keer op keer kwijt te raken. Hij probeert een 80 meter schip voor hem op te lopen zodat ze samen kunnen schutten. Tot ergernis redt hij het steeds net niet.  
Het spel wordt gespeeld door de AIS aan te zetten, te kijken wie waar zit en vervolgens weer uit te doen, wat gas erbij en maken, dat je al in de sluis zakkende bent voor de ander de sluis oproept. In elk pand tot aan Namur toe ging dit zo, maar de Cindy kreeg het andere schip niet te pakken.  
Eenmaal op de Maas was het voor het grote schip makkelijk om ook hogere snelheden te halen, waardoor het voor de Cindy onmogelijk werd om het nog in te halen. Zo gaat dat soms met snelheids spelletjes.  
Suzanno heeft onderweg nog een gevecht met de lus van een touw, die niet van de bolder af wil in een van de sluizen van de Maas in Belgie. De bolders in de muur zijn hopeloos. Alleen venijnigheid helpt dan. Deze venijnigheid resulteerde er in dat de lus los kwam en wat normaal onmogelijk is, de lus viel precies om de volgende bolder een paar meter lager. Na al die boosheid kreeg ze er nu de slappe lach bij. Zo zie ik haar liever dan wanneer ze boos is.  
Zondag konden wij niet verder dan Kein ter Naayen. Hier hadden ze een stremming. Voor de kleine sluis lagen wij te diep met onze 1.90 m. Door water gebrek kon men hier alleen nog maar schepen door laten met een diepgang van 1.60 m. Maandag bij Jansen olie en drinkwater gebunkerd en vervolgens op naar Roermond.  
Vlak voor het indraaien van de haven van Roermond kregen we nog te maken met een Coaster uit Sneek, die op geen enkel marifoonkanaal bereikbaar was, terwijl wij hadden aangegeven, dat we de haven in zouden draaien. Een bakkie voor ons meldde, dat alles vrij was, echter op onze AIS zagen we toch een beweging in de haven en vertrouwden het niet.  
Iemand anders suggereerde, dat het schip wellicht op een ander kanaal zou staan echter ook daar op kregen we geen contact. Dan maar op de volgens de overheid voorgestelde Engelse taal proberen contact te maken, echter niets hielp.  
Uiteindelijk kreeg Rijkswaterstaat op kanaal 17 contact en vertelde hen, dat ze uitluister plicht hebben op kanaal 10. Hun antwoord was "we hebben twee marifoons". Tja en wij hadden al even volaan achteruit gedraaid en vlak voor de havenmonding tot stilstand gekomen, deze Frisian Coaster zette gewoon door.  
Het is toch ook werkelijk de omgekeerde wereld voor een zwerfpoetslap krijgen wij een waarschuwing met aantekening en voor dit soort gevaarlijke incidenten komen ze hun luie stoel niet eens uit laat staan dat ze durven optreden. Je moet kennelijk eerst kop op kop varen. Schandelijk dit soort gedrag van autoriteiten en zich machtig voelende grote schepen.  
Eenmaal in Roermond krijgen we te horen dat er de volgende dag gelost gaat worden. Nadat er een paar monsters genomen zijn gaan wij Roermond in en hebben wat gewandeld langs de designer outlet en ergens een hapje gegeten.  
De volgende ochtend, nadat ze de Neree gelost hadden, waren wij om 11:00 uur aan de beurt. Het ging mooi rustig en lekker snel. De bobcatman deed het ook rustig en netjes. Toen ze daarmee klaar waren in het voorste ruim was er ook al een groot deel uit het achterste ruim. De bobcat word in het achterste vak gezet en wat zie ik tot mijn grote verbazing een grote plek olie op de vloer. Direct wat van gezegd en foto´s van gemaakt. De vriendelijkheid was daarmee gelijk verdwenen bij de kraanmachinist. Gesommeerd de bobcat aan de wal te plaatsen. Dit ging erg ruig maar ik kon nog net een paar foto´s maken van de lekkage bij dit apparaat. Opgestuurd per email aan onze contact persoon Hans. Normaal moet het lossen gelijk stop gezet worden maar. De kraan machinist begon gelijk te roepen, dat ik zelf maar moest gaan scheppen enz. enz. Jaja dat zal wel. Cargill was inmiddels ook al op de hoogte gebracht, en overal werd druk gebeld.  
Nog even verzocht, dat de heren het ruim schoon en ontvet achter moesten laten. Normaal zou ik ook geholpen hebben met de rest van het lossen, maar door de onbehouwen manier van de kraanmachinist had ik daar geen zin meer in. Uiteindelijk bood hij zijn verontschuldigingen aan. Hij mopperde nog wat over het ondeugdelijke materiaal van zijn baas. Later hoorden we dat al de mannen van de werkvloer, chauffeurs en kraanmachinisten etc. in totaal 18 man ontslag hadden gekregen. Tja dan is je humeur wel op voor de rest van de dag. Dus zijn uitbarsting was weliswaar onterecht, maar gezien de omstandigheden wel begrijpelijk.  
Nadat we leeg waren en de mannen de vloer weer schoon hadden gemaakt moesten we er even op letten dat de papieren correct zouden worden ingevuld, zonder op of aanmerkingen. Gelukkig ging dat hier goed.  
Op naar Panheel. Schip soppen binnen en buiten en even met t autootje naar het Noorden, waar we een afspraak hebben met Bert en Maria in Spier, die een stopover hebben in NL op doorreis naar Canada.  
We zijn overigens inmiddels ook weer aan de reis. We mogen naar Sete en moeten lossen zo rond de 10e januari 2012 dus we hebben rustig de tijd om de nodige voorbereidingen te treffen.  
Groeten van de Travelers.  

Chavanay.  
Na een week gelegen te hebben zijn we plots nummer een in het zuiden. Aan de ene kant mooi maar aan de andere kant is het en blijft het onzeker wat en wanneer er een reis uit komt. De laatste weken zijn er naar ons inzicht erg veel Rijstreizen geweest en kan er zomaar de klad in komen!  
We hebben ons er op voorbereid om er enige weken te moeten vertoeven. Echter dan wel met wat mooier weer. Alle Sinterklaas artikelen zijn aan boord zelfs op de kerst hadden we ons al voorbereid. Maar na een week regen waarvan 1 dag al 54 mm water op bracht lijkt een week binnen te moeten zitten wel een maand. Even is prima voor de natuur maar dan wordt het al gauw te veel.  
Zuidelijker van ons spoelde alles zo ongeveer weg. In drie dagen was de rivier de Rhone bij Beaucaire 8 meter gestegen. Bij ons zagen we het water alleen maar zakken, inmiddels al een halve meter. Dit doet men uit voorzorg. Van meer stroming was bij ons geen sprake  
Ten zuiden van Valence was het inmiddels allemaal hoogwater regime.  
´s morgen belt hans van de ELV of we een Bologne - Roermond wilden doen. Best lastig, we zijn namelijk nummer een bij de bevrachter Giocanti. Deze bevrachter maar weer eens even gebeld, of ze ons iets meer duidelijkheid konden geven. Ze beloofde ons om er de volgende ochtend achteraan te bellen. Dit is weliswaar voor ons niet het antwoord wat we wilden horen, maar wel verwacht hadden.  
De volgende ochtend belt Hans ons of we al wat weten. Helaas heeft Giocanti nog niet gebeld en we spreken af tegen de middag weer contact te hebben met elkaar en ook een definitieve beslissing te kunnen nemen. Giocanti maar weer gebeld, echter die had nog geen antwoord, of zelfs ook maar actie ondernomen. Zoals gewoonlijk natuurlijk, zo werkt hier de zuidelijk mentaliteit. Moesten over een kwartier maar weer terugbellen. Wij waren inmiddels de laatste spits in het zuiden. Na een kwartier, welke wel een uur leek krijgen we het verlossende antwoord......... , Volgende week weten we meer! Dan krijgen we de planning van Arle.............althans, dat hoop je dan maar.  
Ons besluit: weg hier en op naar Bologne. Hans gebeld en die ging het gelijk regelen, we moeten nog even wachten om zekerheid te krijgen en een half uurtje later zijn we aan de reis. Trossen los en kolen op het vuur, stroomopwaarts, op naar Bologne.  
Toch 412 km leeg op varen en nog eens een slordige 83 sluizen, van 134 m naar 340 meter hoogte en weer zakken naar 235 m hoogte. Puf puf werk aan de winkel dus.  
Leeg varen is weer anders dan geladen. Het is herfst de temperatuur is gelukkig nog redelijk. Zuidwaarts is het nog steeds allemaal regen en nat. Noordwaarts is het droog maar erg rustig weer, te rustig vinden wij, dat kon wel eens op mist uitdraaien.  
In Lyon maken we vast langszij de San Ko Kai de president directeur van de CNBA in het zuiden. Hij herkende ons gelijk en begon direct over de goede dingen, die in Avignon voor elkaar zijn gekregen met de watervoorziening. Hij vond al die mails van Schippers als ondersteuning erg indrukwekkend. Hij was ons daardoor klaarblijkelijk niet vergeten. Hij vond het wel even leuk om kennis met ons te maken. Kortom even gezellig in het gangboord gekletst. Of de CNBA echter veel voor elkaar krijgt voor de scheepvaart, vragen we ons soms wel eens af. Hij wordt door de overheid betaald en wij zeggen altijd: de betaler bepaald.  
Het is altijd prettig om een gezicht bij een stem te hebben, voor als we weer eens iets hebben wat enige samenwerking behoeft. Na inmiddels een uur kleumen in t gangboord, want ´s avonds dalen de temperaturen rap, frissen wij ons op en gaan we de stad in om een hapje te eten.  
Voldoende keus, de tent waar we afgelopen zomer samen met Thijs, Annemarie en Doloris hebben gegeten leek wel open gezien de verlichting, maar we konden dit keer geen ingang vinden.  
Dan maar dieper de stad in. Uiteindelijk vinden we een heel klein gezellig uitziend tentje. We gaan hier naar binnen en bestellen Ribeye. Even later krijgen we alles rauw op het bord geserveerd.  
We kijken elkaar aan en vragen ons af of we het wel zo willen? Maar de oplossing komt gelijk op tafel. Een gloeiend hete steen waar we het zelf op mogen grillen. Werkelijk heel gezellig en erg lekker. Nemen nog een chocolade ,dessert ter afsluiting wel erg machtig maar wel super lekker. Het vult gelijk elk overgebleven gaatje.  
Terug aan boord zitten we nog even na te praten en uit te buiken en duiken vervolgens onder de wol.  
We vertrekken om 07:00 uur richting Couzon, hoe dichter we bij de sluis komen hoe slechter het zicht. Op dat moment nog niet wetende, dat dit tot aan Chaumont zal duren. Het is vermoeiend varen, tot het kanaal gaat het wel kastje turen maar dan! Het kanaal? Want als je onder ballast vaart kun je de radar niet gebruiken en zie je vooruit niets en zijwaarts ook niet. Kortom het vaart niet prettig op het kanaal als het mistig is. En mistig was het! Soms minder dan 100 meter.  
In de buurt van Chaumont sluis 21 aan de beneden zijde staat het water 0.60 cm beneden peil. We komen nauwelijks nog vooruit. We bellen gelijk met de Christiane en de Bon Espoir om ze te waarschuwen. Zo horen we gelijk waar de eerste opvaart zit van de 10 geladen schepen, die we gaan tegen komen. Teus besluit om in sluis 25 te blijven liggen met 3 geladen schepen in zijn kielzog. Er wordt beloofd, dat het morgen allemaal weer op peil zal staan. Echter niets van dat alles. Wij schuifelen door tot boven sluis 25 waar Teus en Els liggen en al in discussie zijn met de chef van deze regio.  
Te weinig water al maanden geen regen gehad enz enz. was het betoog van de Chef. Nu liep het water overal over de deuren heen beneden sluis 25 en boven sluis 21. Alleen hier waar ze met werkzaamheden bezig zijn niet, echter dat was volgens de goede man niet de oorzaak. Er zat ook nog een zandbank voor de zijverlaat van het kanaal en bij de stuw hadden ze ook problemen. Teus echter liet zich niet van de wijs brengen en blijft net zolang liggen tot het water weer op peil is.  
Uiteindelijk zien we dat het water omhoog komt maar niet erg hard. De regio chef vind het voldoende en er wordt gedreigd met politie, want hij vind dat de schippers niet moeten zeuren en weer moeten gaan varen. De druk wordt erg hoog door de komst van al die schepen, die inmiddels eveneens stil liggen door dit gebeuren. Ruggenspraak met de verzekering maakt dat er gewacht wordt tot er een idealere waterstand is bereikt. Uiteindelijk vertrekt Teus om twee uur uit de sluis. Er ontbreekt nog slechts 5 cm, maar dat zal geen noemenswaardige problemen geven.  
De stremming is over, maar wij komen niet meer op tijd in Bologne aan om te kunnen beginnen met laden. De ballast moet er nog uit, en we moeten nog schoon maken. Eer we klaar zijn is het 21:30 uur. Inmiddels laat genoeg vinden wij. De kachel ploft om de haverklap, door een rare draaiwind rond de silo. Zelfs de plof klep is er uit geploft en ik heb dat rot ding niet meer terug kunnen vinden in de machinekamer.  
De volgende ochtend beginnen we met laden en voor 11:00 uur zijn we vol met 235 ton gerst. We maken dezelfde middag na ontvangst van de papieren nog los om richting Roermond te vertrekken.