a way of life

 

Start

Welkom op de site van de Travelers.

 

 

Met nieuwe energie -en kansen het nieuwe jaar 2015 in.

zondag 01 maart 2015

 In het nieuwe jaar nog even wat zakelijke dingen regelen zoals het keuren van de brandblussers, Tachograaf etc. Nog even wat persoonlijke gezondheidschecks en de eerste dagen in het nieuwe jaar zijn ook al weer ingepland, voordat we weer echt tot actie overgaan.  

Ook in dit nieuwe jaar beginnen we weer met veel wind. Eigenlijk is die hier in het Noorden niet eens weg geweest. Tja die herfst van 2014 krijgen we toch echt wel. Daar is geen ontkomen aan en we zullen een gaatje moeten vinden om hier weer weg te kunnen komen, want we zijn aan de reis en wel naar Arles. We moeten laden in Stein. We waren al een aantal keer gebeld, maar daar we nog lopende afspraken hadden konden we nog niets toezeggen. We hebben er erg veel zin in en dat mag ook wel, want zolang stil liggen brengt natuurlijk niets in de kassa lade.  

Het vertrek gaat gepaard met uitzwaaien van Familie, vrienden en buurtbewoners en is hart verwarmend. Het gaat van de Punt naar de stad Groningen en Klaas Jacob vaart dit stukje met ons mee.  Hij geniet er zichtbaar van en we spreken af dat we contact houden, zodat hij nog eens een stuk met ons mee kan. Er is nog een belangrijk poststuk gearriveerd, dus Piet brengt hem terug naar Vries en rijdt op de terugweg even langs Tynaarlo.

 

De volgende dag gaat het van Groningen naar de Lemmer. Louise en Bart, die eerst mee zouden moeten helaas afzeggen daar Louise zich niet lekker voelt, maar wat in het vat zit verzuurt niet. Zondags gaat het van de Lemmer naar Nigtevegte en maandag varen we naar Tiel. Dit traject werden we stevig geplaagd door aanhoudende mist. We hebben gelukkig de tijd, want er moet pas donderdag geladen worden. Dinsdag is de mist eindelijk weer weg en komen we aan Belfeld. Woensdag het laatste stukje naar Urmond.  

Donderdag staan we als eerste op de lijst om geladen te worden. Men weet echter nog niet wanneer dat gaat lukken. Er zouden weer problemen zijn in de fabriek. Om 18:00 wordt er dan eindelijk geladen en we zijn om 20:00 vol. Deze dag kunnen we varend verder niet meer benutten. We besluiten om naar Maastricht te varen, alwaar we dan vrijdag ochtend kunnen bunkeren om daarna te vertrekken.  

Vrijdagsavonds schieten we in Huy bij de Gitanezen op zij en worden uiterst vrolijk begroet door de viervoeter Tirza. Henk en Rika zijn in de auto onderweg richting schip. Zij moeten maandag hier in Huy lossen. We hebben elkaar al erg lang niet meer gezien, dus daar verheugen we ons allemaal zeer op. Het is een gezellige avond en we hopen, dat het niet weer zo lang gaat duren, voordat we elkaar zullen weerzien.  

Zaterdags vertrekken we met een best pak sneeuw aan dek en krijgen onderweg nog meer centimeters te verwerken. Het zicht wordt er niet beter op. Toch geraken we die avond nog door Montigny. Alhoewel, als het aan de sluismeester had gelegen dan was hij al om 18:50 naar huis gegaan. Om 18:45 riepen we hem al op via de marifoon echter hij gaf al geen antwoord meer. Volgens de vorige sluiswachter zou hij ons uiterlijk om 19:10 nog met gemak moeten kunnen schutten, zodat we netjes om 19:30 buiten de sluis zouden kunnen staan. Hij zou doorgeven, dat we er aan kwamen. Wij speciaal nog een extra tandje bij gezet, zodat wij er in ieder geval ruim op tijd zouden zijn. 

 

Dan de telefoon maar gebruiken i.p.v. de marifoon. Die wordt om 19:50 wel opgenomen. Ik vraag hem waarom hij geen antwoord meer geeft via de marifoon. Deze zou volgens hem stuk zijn. Tja dat kan, maar we willen wel graag nog effe geschut worden. Wel dit kon niet meer, want daarvoor waren we te laat. TE LAAT hoezo 18:50.  De vaartijden zijn tot en met 19:30. Ja maar de verlaten van deze sluis hebben problemen, waardoor dat niet zo snel gaat. Op de vraag of ik zijn chef dan misschien moest bellen, meldde hij, dat hij ons de volgende dag dan wel wilde schutten. Op zondag zei ik, dan word er ja niet geschut! Aangevende, dat we het er niet mee eens waren hielp niet echt.  

Getracht de vorige sluismeester te benaderen en deze gaf aan, dat er een klachtenboek bestaat waar wij onze klacht in kunnen schrijven. Dat gaan we zeker doen, want dit is te bizar voor woorden zeiden we. Wij maken nog even wat photo’s waar de tijd bij komt te staan, zodat we bewijs hebben hoe laat de handel hier al dicht zit. Intussen maken we vast en verstrijkt de tijd en zien we ineens water uit de sluis lopen. Zou de man dan toch eieren voor zijn geld kiezen. Net terwijl wij al bijna volledig vast  liggen gaat de sluisdeur open en wil hij ons toch blijkbaar schutten, gezien de groene lichten. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wat bezielt zo’n man nou. Door al dit getreuzel van hem komt hij uiteindelijk later thuis dan hij had kunnen zijn. We varen om 19:35 de sluis uit, terwijl dit al kwart over had kunnen geschieden. Vreemde kostgangers bewonen deze aardbol soms.  

Maandag stapt Piet boven Viesville er af om een dynamo weg te brengen naar Terneuzen, daar deze het weer eens heeft begeven. Tevens moet er nog wat op de bus dus dat kan gelijk mee. Ik vaar door naar Obourg, waar Piet dan weer aan boord komt. De hele dag komt de zegen van boven. Die Samber en de Maas zullen wel weer water gaan geven, maar daar hebben we geen last meer van. Onderweg komen we de Lakonia nog tegen, die in Tertre moet laden voor Gent. Even gezellig gekletst over de marifoon. Het is niet echt druk voor ons uit maar we komen wel genoeg tegenliggers tegen. We varen samen nog effe door naar Peronnes. 

Dinsdag komen we nog in Cambrai en zo kunnen we woensdag mooi met de RAM mee, die ons weer netjes de tunnel door leidt. We hebben de keus: blijven liggen na de tunnel of nog door knoeien naar de eerstvolgende sluis. “Fanatiek als we zijn” varen we dit keer tot het “bittere eind” het rode licht bij sluis Lesdins. Om 21:30 uur liggen we vast. Ook weer laat genoeg voor Franse begrippen.  

Het is best bijzonder hoe verschillend er soms over wordt gedacht, wanneer je “maar” 12 uur vaart op een dag, terwijl je langer zou kunnen, dan laat je kostbare tijd onbenut. Aan de wal werkte je van 09:00 tot 18:00 en had je recht op een uur pauze. Als je langer werkte was je een uitslover. Nu vergelijk ik overigens wel een paard en een koe met elkaar, want een zelfstandige aan de wal werkt natuurlijk ook veel meer uren, dan dat hij de zaak open heeft. Verschillende werelden, uitgangspunten, gedachten, zienswijzen, belangen en oordelen. Gelukkig kan en mag het allemaal als je je eigen verantwoordelijkheden maar kent in je eigen wereldje, waarin wij dan ook nog een balans tussen werk en privé moeten zien te vinden en dat terwijl alles bij ons natuurlijk een beetje door elkaar loopt. Een uitdaging op zich.Het wordt langzamerhand steeds kouder en de touwen moeten elke avond naar een warm en droog heenkomen worden gebracht. De machinekamer in dit geval. Ook de afgelopen nacht -5,6 graden en de vooruitzichten zijn niet echt warmer. Als we pech hebben gaan we nog ijs krijgen. De volgende dag is het weer raak, wat de werktijden aangaat. We komen aan het eind van de dag nog net door de sluis van Abbecourt. Dat betekent, dat we weer 2,5 uur cadeau krijgen en nog naar Guny kunnen. Zo halen we de tijd van de treuzel laaddag wel weer een beetje in.

 

Vrijdag willen we bij Guny even water tanken en weer verder. Die ochtend is alles weer eens spier wit 6 cm sneeuw. Eerst alles maar sneeuwvrij maken. Wat een glibberige bende. Altijd fijn als de watertank weer vol is en de wasmand weer leeg. Ook vandaag krijgen we weer extra tijd om na sluitingstijd het 4 uur durende stuk naar Berry au Bac te kunnen varen. Ook deze trotseren wij dan nog maar even. Het is een eindeloos stuk, waar je ook nog eens stevig mag draaien, want er loopt 1 a 2 km stroom.  

Zaterdag varen we van Berry au Bac door naar het pand boven Huon en stoppen een eindje beneden de sluis van Sillery. Beneden de sluis is een mooi kaaitje waar je weliswaar voorzichtig aanvarend prima kunt liggen. Het sneeuwt stevig, dikke grote pluizige vlokken en de gangboorden zijn in een mum van tijd weer spiegel glad. Als we vast liggen, gaan we even lekker genieten van de verdiende rust en buiten mag het sneeuwen zo veel als het maar wil.  

Zondagmorgen eerst maar weer alles opnieuw sneeuwvrij maken alvorens we vertrekken. Ik ben  vroeg op. Zo gauw het licht aan springt vertrekken we richting het Marne gebied. Alle nachten vriest het toch meer als -6 graden, maar ijs krijgen we gelukkig nog niet te zien. We overnachten in Juvigny.  

Maandag passeren we in Chalons sur Marne de Adria, Peter ligt hier te laden en we babbelen even gezellig met Dorothee. Het loopt lekker door en we stoppen voor de nacht in Luxemont. Hier staan twee dukdalven om voor de nacht vast te maken.  Lekker beschut tussen de bomen. De temperatuur zakt deze nacht al naar – 8,4 graden. De volgende ochtend liggen we in een flinterdun laagje ijs. Tinkelijs zoals Suz dat altijd noemt. Als het breekt klinkt het heel mooi als een belletje. Nog niets om ons zorgen over te maken, maar de vooruitzichten zijn wel aanhoudend koud. Vanaf hier nog 4,5 dgn berg op. Dat belooft wel wat. De mannen voor ons (Veridesquo en Testudo) hebben nog geen ijs gezien, maar wel veel sneeuw.

Dinsdags varen we door naar Chamoulley alwaar we onder de brug vast maken bij de bakker. Ik heb weer eens verschrikkelijke pech, de bakker is namelijk dicht. Dus dat wordt geen eclair bij de koffie.  Zelfs de volgende morgen is hij niet open. Het was afgelopen nacht -9,8 graden er hangen overal ijspegels onder de brug, maar op de autokraan ook lekwater. Hier gelukkig geen ijsvorming.  Als we eenmaal zijn opgeschut zien we, dat het ijs 1 cm dik is in dit pand en overigens in alle panden treffen we ijs aan, die we deze dag doen. Op sommige stukken ook al wel 1,5 a 2 cm. In één sluis lopen we vast doordat we te veel opgeduwd hebben. Boven Joinville overnachten we. Hier stroomt het lekker door het pand, dus voor de nacht even geen ijs. Wel weer -9,9 graden, dit zet wel zoden aan de dijk m.b.t. ijsaanwas.

 

Donderdag ploeteren we verder door het ijs ook al zien we gelukkig ook nog ijsvrije pandjes. Toch wordt het langzaam aan op sommige trajecten dikker met stukken van 3,5 cm. Ik heb de ankers iets laten zakken, zodat die als eerste het ijs breken. Dat neemt niet weg, dat we het van tijd tot tijd in de stuurhut goed merken, dat het ijs ons wil tegen houden. De mannen voor ons hebben nog steeds geen ijs gezien en daar blijkt het ook steeds een tikkeltje warmer te zijn dan bij ons. Alsof de koude bel bij ons blijft hangen en mee reist.  

Vrijdag drinken we gezellig maar helaas veel te snelle kop koffie met de Aude, die we tegenkomen bij de tunnel van Conde en zaterdag als we bijna boven zijn krijgen we steeds vaker storing van de sluisdeuren, die zijn vastgevroren en of niet meer bij machte zijn om het ijs te kraken en weg te duwen. Dit is bij de VNF bekend en elke keer moet er een mannetje komen. Dit werkt totaal niet. Het zou een stuk handiger zijn, wanneer hij bij ons zou blijven en de houten balk boven de sluis zou gebruiken. Maar ja, het is natuurlijk ook lekkerder in de auto als je rijd dan wanneer je bij de sluis aan het werk moet. We komen toch nog boven en ook nog voor 18:30 bij de ingang van de tunnel. De beste man wil ons niet meer door laten. Hij wil naar huis. Ook voor hem is het weekeind. Wij zijn een klein beetje teleurgesteld, maar ach het ligt hier prima. Lekker rustig met zo nu en dan wat mooie uilen geluiden en morgen is het zondag en dan kunnen we ook nog eens lekker wat later beginnen. Het enige wat hier giga stoort zijn de lichten bij de ingang van de vernauwing. Het lijkt hier wel een kermis attractie met die knipperende lichten. Werkelijk belachelijk deze lichtmilieuvervuiling. Twee kleine rooie reflectoren bij de slagboom waren meer als voldoende geweest.  

Zondagochtend staat het ligt nog op dubbel rood maar om 08:30 uur kunnen we drukken op de telecommande ofwel afstandsbediening. Buiten is het -10 graden en alles is hier dicht gevroren tot aan de tunnel aan toe. Dat zie je hier niet gauw, omdat het best beschut ligt tussen de bomen. Als we de tunnel uit varen is het op de zuidhelling ijsvrij. Echter ook maar heel even hoor, maar wel beduidend minder dan op de noordelijke helling. De eerste 8 sluizen gaan prima. We passeren de Safari, die ons eigenlijk al eerder had verwacht. Hij heeft het ijs tot de 22 gebroken voor ons, dus we hebben vandaag mazzel. Het schuifelt vandaag lekker weg. Zo af en toe schiet de kop door een plaat ijs even vervelend weg bij het invaren van de sluis. Dan vrees je voor tikken op de punt van de muur. Gelukkig gaat het allemaal goed. We halen het net niet om door de 17 te komen, We bellen de VNF of ze ons er nog na sluitingstijd door willen laten. Geen probleem krijgen we als antwoord. Het is ook maar  een kwestie van een kleine 10 minuten langer de sluis programmeren. Als we bij de 16 aankomen hebben we al dubbel rood en de 17 doet al net zo gek.  Om 18:30 uur worden we op zondag nog even door de sluis gelaten. Dat is dan toch weer wel service. We kunnen hier tenminste op de palen vast maken.

Het is nog anderhalve dag varen, dan zijn we uit de griebels ofwel krikkemik of hoe je het ook noemen wil. Maandagochtend weer 9,9 graden vorst. Dat is weer voldoende om alles wat inmiddels gedubbeld is weer vast te laten vriezen van de vorige dag. Vandaag krijgen we echter hulp van twee poppetjes van de VNF, die allebeide in een eigen VNF auto rijden. Het mag wat kosten. Vandaag loopt het lekker alles staat groen en we hebben hulp bij het openen van de beneden deuren. Ze maken alles ijs vrij met pikhaken. Hier en daar zien we echt stukken van een dikke 4 cm. Bij het uitvaren vliegen vervolgens alle sluizen op dubbel rood. Dan krijgen we eindelijk een aantal stukken zonder ijs. We houden tot aan de Saone twee man bij ons om ons erdoor te krijgen. Ja ja. het is echt winter hier. Achter ons klagen ze nog veel meer. Die willen een ijsbreker er bij, maar voorlopig is het de Rogi die aan het breken is.  Eindelijk zijn wij weer op groter water alwaar geen ijs is. Tot Lyon houden we het echter ver onder de -7 graden. Eenmaal ten zuiden van Lyon is het een stuk aangenamer. Zowel overdag als ook de nachten.

 

Donderdag de 12de  komen we aan Salaise voor de overnachting. We hebben de tijd en zullen zaterdag eind van de middag al in Arles liggen. Zondag hebben we een lekkere vrije dag. Helaas regent het de hele pijpenstelen. Dus naar de stad wandelen wordt het helaas dit keer niet.  Als het maandag maar droog is, want dan gaan ze lossen.  

Eerst proberen ze het met de grote grijper. Dat gaat weliswaar, maar is niet echt een succesnummer. Dan wordt de kleine mobiele kraan erbij gehaald. Het wordt er echter niet rustiger op met lossen. Om 11:45 zijn we leeg en wordt de laatste vrachtauto gewogen voordat  iedereen hier weg vliegt voor de lunch tot 14:00 uur. Dus maar gauw de papieren regelen. De noordenwind begint te waaien en allerhande troep waait nu over het schip. Het is hier een gore kade en wij worden er zo niet bepaald schoner op.  Als ik weer aan boord ben met de papieren maken we gelijk los en vertrekken stroom af om in de stad te gaan liggen en wel beneden de twee bruggen op de palen.  

De bende, die de bewoners (Roma’s ) hier maken wordt steeds groter en het wordt er niet aantrekkelijker op om hier een paar dagen te moeten vertoeven. Menselijke uitwerpselen op de trap van de steiger. Gebroken langspeelplaten op de trap. Allemaal vloerkleden op de kade bij het water, die door de vrouwen gekuisd moeten worden.  Ze leven hier duidelijk met wat andere normen. Jammer, want Arles is toch een mooie stad. Nou is hier veel dicht in deze tijd van het jaar dus dan maar een keertje overslaan.  

We doen nog wel even wat inkopen bij de Intermarche. We maken het ruim alvast weer schoon en de buitenkant van het schip eveneens en wel met heel veel water. De kunstmest ligt namelijk overal. Daar zijn we de rest van de dag nog wel even mee zoet. De volgende ochtend haal ik nog even een paar pakken wijn bij onze Cave. We besluiten om maar een stuk op te lopen naar Avignon.

Suzanno heeft afgelopen donderdag nog even een mailtje naar Valenciennes gestuurd met een schema van de aankomende stremmingen, zodat ze eventueel nog tijdig hun voorraden kunnen controleren en aanvullen. Wie weet waar het goed voor is. De 2 schepen, die hier nog liggen zijn namelijk nog niet bevracht. Het heeft misschien wel effect gehad, want de Compaan krijgt na het weekend te horen, dat hij naar Valenciennes mag. Tenminste toch weer iemand geladen weg. Nou hoopten we een beetje op 2 Valenciennes en misschien nog een Gelsenkirchen, maar helaas blijft het bij 1 Valenciennes. Eerst was er helemaal niets en plots op de valreep na het weekeinde valt er zomaar weer een uit de lucht. De Gelsenkirchen als die ook nog komt zal door de Susanne gedaan kunnen worden, dus hoeven we niet allemaal hier leeg weg. Voor ons dit keer wel. De eerste keer in al die jaren, dat we varen. Uiteindelijk komt het nog niet zo raar uit, omdat wij eigenlijk de 23ste mrt in NL moeten zijn. Er wordt ons tussentijds nog wel werk aangeboden, maar dit is prijstechnisch niet bijster interessant.  Ook nog werk van de Saône van Pagny naar Kortrijk met steentjes, maar over die prijs zullen we het maar helemaal niet hebben. Leeg naar Chalons sur Marne is dan altijd nog beter. Weliswaar een dikke 700 km leeg oplopen, maar als het er goed op aan komt is gelijk leeg weglopen dan altijd nog beter dan wachten in het zuiden op iets wat wellicht niet komen gaat.

 

We willen het wel een beetje relaxt doen, door ook nog even bij Avignon aan te gaan. De familie Vignes even gedag zeggen en wat verse groenten aan te vullen. Ze geven ook erg veel wind af dus Avignon is zo wie zo even een goede stop, alwaar we dan ook zo ’n beetje dwarsover aankomen. Gelukkig geven de bomen wat beschutting, zodat de landing minder heftig is dan we verwachtten.  

Zo krabbelen we rustig omhoog. Er wordt ook weer veel regen voorspeld. Dan kun je beter maar weer boven Lyon zijn. Op een of andere manier vind ik de Rhône dit keer redelijk zwaar. We zijn immers leeg en natuurlijk loopt het wel lekkerder op dan geladen, maar toch had ik het beter verwacht.  

Donderdag 19 feb. de eerste dag varen, is het prachtig weer, lekkere temperaturen en geen wind. Echt warm voorjaarsdagje. Een pracht dag om te varen. We komen tot aan Chateauneuf en knopen hier lekker vast voor de nacht.  

Morgen willen we boven Gervans komen en dat moet gaan lukken. Het weer is langzaam aan het veranderen, de wind neemt toe uit het zuiden. Onderweg worden we nog een aantal keer gebeld door bevrachters voor werk, maar we hebben al aangenomen. Het wordt Roermond vanaf Chalons sur Marne. Boven Gervans besluiten we door te varen naar Saint Vallier en daar maken we vast op de palen. De wind blaast ons tegen de stroom omhoog. Als we vastmaken barst het echt los. Ruk winden van meer dan 100 km per uur roppen aan het schip. De touwen knoepen er over op de bolders. Om 01:30 uur besluit ik alsnog een paar extra touwen dubbel te zetten om vervolgens ook rustig te kunnen slapen. Er lopen giga rollers en we schommelen heftig alsof er constant schepen met hoge snelheid aan ons voorbij scheren. Zo worden we deze nacht dan op natuurlijke wijze in slaap gewiegd.  

Zaterdagochtend is de storm voorbij en vertrekken we naar Lyon. Suzanno loopt de afgelopen dagen wat te sukkelen met wellicht wat beginnende griepverschijnselen. Darmen van slag, overgeven, dan weer warm dan weer koud. ’s Middags slapen, terwijl dat helemaal niets is voor haar. Hoofdpijn hebben en ook dat is al erg lang geleden, dat ze dat had. Dan lijkt het weer wat beter te gaan  om het vervolgens weer koud te vinden bij een temperatuur van 23 graden in de roef.  Het breekt niet echt door. Zaterdag avond stappen in de stad Lyon. In een studenten café drinken we heerlijke warme chocolade melk met kaneel. We besluiten hier uiteindelijk ook wat te gaan eten. Glaasje wijn erbij en hebben de avond weer gezellig gevuld. Het eten is er niet duur, maar de volgende keer geven we liever iets meer uit voor betere kwaliteit. Ik had een eendenborstfilet. Nu zou je zeggen daar kun je niet veel aan verpesten. Hier helaas dus wel. Friet erbij bleek zoiets als sudderfriet.  Eigenlijk alles zoals het niet moet zijn. Suzanno gaat voor de lamskotelet. Deze 4 stukjes vlees zien er op zich goed uit, maar toch krijgen zij het zo voorelkaar, dat het niet echt lekker is. Suzanno had daar een aardappelgratin bij genomen. Helaas ook deze weten ze te verpesten. Dus de volgende keer drinken we hier gewoon alleen onze chocolade melk of een wijntje, maar daar moet je het dan ook wel bij houden.

Zondagochtend doen we de markt, die altijd druk en gezellig is. Zondagavond zetten de griepperikelen toch door. Ze heeft het ijs en ijskoud en lichte verhoging. Vroeg naar bed dus maar weer.

No images in this gallery

 

Maandagmorgen na een heuse nacht bewusteloos te zijn geweest is alles weer voorbij. Kennelijk toch voldoende weerstand. We bunkeren en vertrekken verder noordwaarts. Er komt een golf water aan, die we eigenlijk graag nog even voor blijven. We varen naar Macon en overnachten helemaal achterin de haven. Lekker rustig. We liggen net vast en we krijgen een hoosbui over ons heen alsof al het water van de wereld over ons uitstort. Grillige natuur. 

Dinsdag door naar Chalon en nog een stukje verder als het kan. We eindigen bij Ecuelle voor de nacht Bij Dole zien we op de www.vigicrues.com dat het water al vlot een meter is gestegen. Bij Verdun begint het net te stijgen. Nog 2,5 uurtjes varen om boven de Doubs te komen. Niet, dat het een probleem is om er tegen in te komen, maar er komt altijd zo veel hout mee af zetten en ledig hobbelt dat allemaal onder het vlak door om uit eindelijk met een doffe dreun door de schroef te gaan, maar  het lukt om voor donker bij Ecuelles te geraken. Ook de kleine Saone zit in de lift maar dat is voor morgen.  

Vanaf woensdagmiddag wordt het weer kanaal werk. Alhoewel we het autootje er voor Maxilly eerst afzetten om even naar Ray te rijden om gezellig bij te kletsen bij Hans en Peter.  

Donderdag zullen we dan ballasten en de auto op de rijplanken zetten in het ruim en het ruim vol te laten lopen. We gaan lekker in grand ballast door het kanaal. Niet dat dat nauw zo comfortabel is voor wat betreft het varen, maar wel lekker warm en droog in het stuurhutje. Het zijn wel even 244 kilometers en de nodige sluizen kleine 120 of zo.

 

 


 

Reacties: 3

1
UserPier Visserman
Date / Time10.03.2015- 22:16:46

ik geniet ontzettend van jullie verhalen . Weer een mooie reisbeschrijving met alle menselijke factoren erbij. Zowaar winter terwijl wij niks hebben om te schaatsen. Reuze bedankt en ik kijk alweer uit naar de volgende reis.222

2
UserRene
Date / Time08.03.2015- 01:33:00

Om het even samen te vatten als ik het allemaal zo lees: Brrrrrrrrrr.

Hoop dat de winter nu voor jullie gedaan is.

3
Userpiet
Date / Time06.03.2015- 18:26:37

mooi gedaan mensen,wederom genieten van jullie verhaal

Nieuwe reactie schrijven:

Vult u alstublieft de met * gemarkeerde velden correct in. (JavaScript en Cookies moeten geactiveerd zijn).
Naam: (Verplicht) *
email: (Verplicht veld wordt niet openbaar gemaakt.) *
Homepage:
Uw opmerkingen: *
 
Voegt u alstublieft de numerieke code in:*
Captcha
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley