a way of life

 

Start

Welkom op de site van de Travelers.

 

 

Op naar Montargis laden voor Herent Belgie.

vrijdag 26 juni 2015

Van Nogent sur Seine varen we leeg de Seine af en draaien Canal de Loing in. We laten even snel de benodigde ballast in het ruim lopen. Moret staat klaar en de eerste sluis is een feit. We dobberen richting Montargis. We hebben een dikke dag nodig om er te komen.

Het nieuwe beleid maakt, dat bijna alle panden onder peil staan. Ja ja, maar de peilschaal geeft aan, dat er meer dan voldoende water staat, krijg je als antwoord als je de discussie met ze aangaat. Alleen vergeten ze of beter gezegd, de nieuwe garde weet het helemaal niet, dat de bodem veel hoger is geworden door de jaren heen. Die info komt niet door van de stropdassen naar de werkvloer. Als die het überhaupt weten. We moeten echter ook geladen weer terug en dan worden de sluizen wel heel erg moeizaam. Toen het hier nog manueel ging, sluizen draaien met de hand, en er nog een echte sluiswachter was, stonden de panden netjes en kreeg je bij het uitvaren van elke sluis, een plonsje water mee, doordat ze even de verlaten open zetten, waardoor je tenminste nog enigszins fatsoenlijk de sluis uit kwam.

Bij de laatste sluis zet ik de pomp aan en begin met het uitpompen van de ballast. De laatste twee bruggen zijn wat hoger dan 3,6 meter. Aan de kade is nog voldoende plek. We zoeken ons een mooi stekkie op, vol in de zon. Ja normaal zou je de koelte opzoeken, maar voor de paneeltjes moet je wat over hebben. Als de ballast eruit is, hijsen we de auto ook weer aan de wal.

Het is mooi weer en de BBQ zou wel eens aan kunnen vanavond. Dus even naar de winkel, met het oog op de BBQ voorraad. Vers broodje is ook altijd lekker. Nadat alles schoon is en weer op zijn plek ligt en staat, hebben we een paar daagjes voor ons zelf. Die worden dan ook benut met klusjes zoals nieuwe lussen aan touwen splitsen. Kopschroef een beurtje geven. Er is altijd wel wat schoon te maken. We kijken ook even bij de Fleur of Reinder aan boord is, maar die heeft geen dienst vertelt ons een zeer vriendelijke mevrouw. Natuurlijk is er ook tijd voor gezelligheid en andere dingen doen dan werken alleen. We komen het weekeinde lekker door en maandag en dinsdag hebben we ook nog lekker vrij.

Woensdag zullen we pas om 10:30 uur beginnen met laden, want hier hebben treinen dus voorrang op alles. Als we eenmaal onder de pijp liggen gaat het lekker snel en zijn we in anderhalf uur vol. Papieren aan boord, auto in de garage, luiken dicht en varen maar. We komen nog een mooi eind, maar zoals we al zeiden, de sluizen uit komen is een drama, want soms liggen we echt helemaal stil en moeten we even wachten tot het weer lichtelijk vooruit gaat. Doordat alles zo onder peil staat komen we zelfs niet eens in de buurt van de kant voor de nacht.

De volgende dag als we eenmaal voorbij Nemour zijn, gaat het allemaal net even iets beter.  We komen zelfs nog van het kanaal af en varen nog door de eerste sluis van de Seine “Champagne” en leggen de Traveler neer boven “La Cave”. Die avond brengen we gezellig door met “Les Voisins, de  buurtjes” Ben en Lieneke. Heerlijk buiten op het voordek met wijntje en kaasje. Het koelt echter snel af. De volgende dag door het nooit vervelende Parijs, waar wij steeds weer mooie herinneringen aan hebben. Die avond vinden we het bij Bougival wel welletjes. We willen ook nog wat aan de avond hebben.

Zaterdag naar Venette op de Oise, waar het lekker doorvaart en zondag moet er bij het bunkerstation even wat worden gebunkerd. De heen reis was pittig op de Seine met al dat water op de kop en een erg krappe datum. Dus daar is wel een slokje versnoept.

Zondag bunkeren kan alleen op voorafgaand verzoek. Zaterdags bellen rond 14:00.  We krijgen het nummer van de dienstdoende man, want dat kan altijd makkelijk zijn. We hebben zaterdagavond nog even contact met hem, want we kwamen verder dan verwacht die dag. Dat nummer werkt gelukkig, dus geen vuiltje aan de lucht op 30mei.

Zondag is het dan de 31ste mei. We zijn er op tijd maar er is niemand aanwezig. Dus maar bellen met het bewuste nummer. Nummer van Orange bestaat niet. De persoon, die we willen bereiken op dit nummer kan via dit nummer niet worden bereikt. Tja nu weten we het wel. De vraag is alleen hoe kan dit, want gisteravond hebben we met dit nummer nog contact gehad. Sluis opgeroepen of ze misschien een ander nummer hebben. Passerende Schipper gevraagd, maar had ook niets.

De vrouw  van de dienstdoende man had zijn telefoon opgezegd en een nieuwe aanbieder genomen met behoud van nummer. Wat bleek: Hij was afgesloten op de 31ste mei bij Orange en zijn vrouw had vanaf 01 juni een andere provider geregeld. Dus we konden hem niet bereiken. Gelukkig dacht de man zelf al tussen 09:00 uur en 10:00 uur,  ik zal er maar eens even kijken of ze er al zijn!

Wij waren er al om 09:00 uur. Hij snapte er helemaal niets van. We lieten hem de messagerie horen. Not in use. Plots ging er een lampje bij hem branden, hij probeerde ons te bellen en dat werkte ook niet. Te vroeg afgesloten niet te geloven! Gelukkig loopt ondertussen de gasolie er in. Drinkwater hadden we niet nodig, waren we al vol mee, dat scheelt weer tijd. Afrekenen en weer verder. Zo kunnen we nog een stuk van het CdN doen.

Het is druk op het CdN en dat wordt drijven. Bij Sermaize maken we maar vast 't duurt hier zeker wel 35 minuten. De Olayla moet nog invaren en is nog een eindje weg. Er wordt op hem gewacht. Als deze in de sluis is en na verloop van tijd eindelijk kan uitvaren zijn we zeker 45 minuten kwijt. Deze man is waarschijnlijk ietwat gefrustreerd en geeft als een bezetene gas. Het gaat allemaal met brute kracht, dus probeer ik snel de touwen te redden. Maar helaas lukt dat met het voortouw niet.  Dit dikke touw knapt als een lucifer houtje. Er is niets aan te houden. We spreken de beste man er op aan en mogen een nogal onzinnig antwoord aan horen: “bel maar met kantoor krijg je wel een nieuw touw”.  Kennelijk hebben we hier te maken met enige kortsluiting in ’s mans hoofd. Als Suzanno voorop bij het touw had gestaan, wat vaak het geval is, dan had het wel eens helemaal verkeerd kunnen aflopen. Wij zijn er aardig door van slag. Na gesprekken met collega’s krijgen we van een collega via de sluiswachter op Campagne, het telefoonnummer van de Gendarmerie Fluvial. De sluismeester had het ook al gehoord van mede schippers hoe asociaal deze passage ging. Kregen zelfs te horen, dat er wel vaker problemen waren rondom deze persoon. Toch fijn, dat er nog wel collega’s zijn, die wel enig voorstellingsvermogen hebben en dit ook niet normaal vinden. Bij Languevoisin is deze dag ten einde en liggen we hier mooi rustig voor de nacht.

We hebben er uiteindelijk op maandag melding van gemaakt bij de Gendarmerie Fluvial, deze zouden er mee aan de slag. Alles is ook nog eens vastgelegd op camera. Deze man is op zijn minst slecht zeemanschap aan te rekenen. Maandags komen we van het CdN af, ongelofelijk een hele dag overal groen licht bij de sluizen, dit is bijna te bizar voor woorden.

Dinsdag vertrekken wij van Pont Malin. De eerste sluis op de Escaut (schelde) en komen zelfs tot aan Merelbeke, tjongejonge alweer zo’n goed lopende dag.

Woensdagmorgen vroeg mooi tij. Twee uur voor hoogwater door de sluis en op naar Wintam. Met een beetje geluk moeten we daar met het wisselen van het tij de Rupel binnen varen. Voor ons is dit de eerste keer, dat we de Neerschelde afvarig doen en ook, dat we de Zennegatsluis gaan passeren. Het is even goed opletten in de bochten. Het schip hangt lekker. Het is en blijft een bijzondere rivier. Als we bij Wintam aankomen zijn we nog net iets te vroeg voor de kentering van het tij, maar varen de Rupel al wel in. Al gauw krijgen we het stroompje mee naar binnen, en komen kort daarop bij de wachtpalen beneden de koeienstaart. Dan nog het laatste stukje zijrivier, de Zenne, tot de sluis bij het Zennegat. We moeten nog een halfuurtje wachten. We hebben onze diepgang doorgegeven aan de sluiswachter van het Zennegat en die roept ons op als er voldoende water op de drempel staat.  14:15 krijgen we te horen, dat er 2 meter op de drempel staat en dat we kunnen komen. Bij het invaren 10 minuten later staat er al 2,25 m op de drempel. Je moet zoals ons is uitgelegd via de bakboordse kant rustig invaren ivm een onderstroom, die je naar stuurboord afzet. Het is niet echt duidelijk te zien maar het gebeurt wel. Hier passen we tesamen met de Apis in de sluis, het is een beetje passen en meten maar het gaat prima. Het water komt er met flink wat geweld in. Daarna kan er steeds maar een schip schutten.

Vroeger was het nog wat complexer om hier in te varen, omdat er een zandplaat voor de sluis  lag. Dan moest je ook via de bakboordse kant om de plaat varen en dan een staaldraad opgooien naar de sluisman aan de wal, die hem dan snel om een bolder legde. Dan kon je het schip met de staaldraad via de middenbolder de sluis in manoeuvreren. Een stressvolle beproeving. Een reden voor mij (S) om het om gevoelsmatige redenen jaren tegen te houden om voor deze bestemming te kiezen. Ik wist niet meer precies hoe het zat, maar het onaangename gevoel had ik er nog wel aan overgehouden ondanks, dat we het vroeger wel een paar keer gedaan hadden.  Dat onprettige gevoel is nu weg, maar je moet nog wel altijd goed opletten. We krijgen van Cargill de planning te horen en moeten doorkomen. Ze willen morgen met ons beginnen. Van de silo Cargill horen we geheel andere berichten. Het ligt er vol. Toch wil planning ons er hebben liggen.  Ale manneke, dan maar door. Tja als we aankomen blijkt de silo gelijk te hebben. Er wordt duidelijk onderling niet gecommuniceerd. Uiteindelijk liggen we vier breed. Kanaal gesperd ha ha, ja we moesten immers doorkomen. Ergens anders kun je niet liggen en er wordt op binnenkomst van de papieren gelost en niet als je op een andere plek blijft wachten, omdat het er vol ligt. Er moest een kempenaar tussen uit en een spits. Met de Kempenaar begonnen ze nog direct en die zou dan de volgende ochtend leegkomen. ‘s Avonds komt de ijsboer langs en we nemen er ook eentje mee voor Harry, want die zit al achter de tralies.

De volgende ochtend vlot het redelijk met de Kempenaar en de Spits Poseidon mag ook alvast openleggen. Als de Kempenaar klaar is en de Spits open ligt krijgt een andere Spits de opdracht onder de pijp te verschijnen. Die lag al een dikke week te wachten om gelost te worden en nu ineens gaat dat ook gebeuren. Met dat soort onnozele acties van niet communicerende afdelingen krijg je geen goed gestemde schippers. Dat wordt stuivertje wisselen maar niet van harte. Chaos alom.

Vrijdag zijn wij aan de beurt. We zouden rond 12:00 uur leeg kunnen zijn schatten we. Wishfull thinking. De vrachtauto die van het schip naar de silo rijdt krijgt een lekke band. Er moet een reparatie team komen uit Antwerpen. Vertraging van minstens 3 uur. Het is bloed heet deze dag 35 graden en er is heel slecht weer op komst. Het zal toch niet waar zijn, dat ze maandag verder moeten met lossen. Gelukkig zijn we om 17:00 uur leeg en kunnen nog net snel dicht leggen voor het onweer losbarst. 20 minuten later gaat het te keer en barsten er rukwinden los. Het stortregent met bliksemschichten om ons heen. We hebben alles gelukkig goed vast gesjord.

Zaterdag besluiten we naar Antwerpen te varen voor een weekendje aldaar. We hebben nog wat bilgewater af te geven en er hangt iets in de lucht en het tikt. Blijkt maandags een dood musje te zijn. We hebben echter wel heel gezellige dagen.  Een leuk en zeer goed restaurantje gevonden Estro Armonico waar je heel erg goed kunt eten Oude Koornmarkt  16, Vlaekensgang. Het vlees wordt hier boven open (haard) vuur bereid.  Bijzonder smaakvol. Puur en eerlijk garnituur. Hier zullen we vaker komen. Rustige gezellige bediening. Echt genoten saampjes

Zondag komen hele goede kennissen langs en hebben we een gezellige uitgebreide BBQ op het voordek. Zo’n dag is veel te snel weer om. Het was vreselijk leuk om elkaar weer te zien en er werd ook weer honderd uit gepraat.

Maandag nog even de laatste boodschappen aan boord en de auto op de planken.

Dinsdag varen we voor de verandering maar eens leeg naar Frankrijk. Montargis wordt de bestemming. 660 km leeg, maar dan hebben we wel weer een leuke reis opnieuw naar Herent. Of we er goed aan doen of dat we beter zouden kunnen wachten. We hebben geen idee. Gaan we ons ook niet druk over maken. Keuze is keuze en daar moet je de consequenties ook van dragen en wel met opgeheven hoofd zonder zaniken of zeuren achteraf.

 

 

 

 

 

Reacties: 0

Geen reacties gemaakt.!

Nieuwe reactie schrijven:

Vult u alstublieft de met * gemarkeerde velden correct in. (JavaScript en Cookies moeten geactiveerd zijn).
Naam: (Verplicht) *
email: (Verplicht veld wordt niet openbaar gemaakt.) *
Homepage:
Uw opmerkingen: *
 
Voegt u alstublieft de numerieke code in:*
Captcha
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley