a way of life

 

Start

Welkom op de site van de Travelers.

 

 

Stagiair, Ribecourt, hersenschudding, 4 hechtingen,

zaterdag 29 augustus 2015

Roermond 19 Juli 2015. Suzanno haalt onze stagiaire van het station in Roermond. Ik keer het schip, zodat we de auto gelijk aan boord kunnen zetten. Morgen laden in Stein voor Ribecourt. Ha daar zijn ze iets later dan verwacht. Eerst maar zijn spullen naar het vooronder waar hij zijn intrek gaat nemen en even kennis maken, vervolgens auto aan boord.

En vertrekken maar. Moeten nog een stukje. Als we eenmaal varen leggen we Johan de geldende regels hier aan boord uit. Aan boord wordt niet gerookt, veiligheidsschoenen aan, zwemvest aan. 1 hand voor je zelf en 1 hand voor het schip. Let voortdurend goed op waar je loopt. Veiligheid voor alles. Kleine rondleiding op het schip. Sluis Linne, Maasbracht en Born worden zijn eerste sluizen, waar hij mag proberen vast te maken onder toeziend oog. Bij Urmond vastmaken voor de nacht.

Daarna hebben we een gezellige avond waar veel wordt gesproken, eigenlijk over van alles en nog wat.

Maandag laden we na de Roleta bij de DSM. Er rijdt een chauffeur, die er eigenlijk een bende van maakt. De Roleta ligt zo scheef, dat er eerst een kraan bij moet komen om het schip recht te leggen. Na de Roleta zijn wij aan de beurt. De eerste vrachtauto, ervaren chauffeur? Ja hoezo? We willen graag recht blijven liggen.

Hij lacht wat en weet waar ik het over heb. Deze gaat goed de volgende ook en dan hebben we “de specialist”. Hij zegt: ”ik kan er niets in sturen hoor! als die gaat dan gaat die”. Eerst maar eens praten, dat hij er zeker iets aan kan doen. Hij kiept en daar gaat die, hartstikke scheef, zelfs een hoop ZA overboord. Hij zegt niet eens sorry.

Eerst maar eens bellen, dat we dat niet weer willen. De baas komt er aan en schud wat met zijn hoofd en beloofd verbetering. De volgend vrachtwagen chauffeur ziet ons liggen en zegt we doen het even heel rustig aan om het schip weer fatsoenlijk in het water te krijgen. Alle wagens, die hierna komen gaan erg netjes. Als laatste krijgen we de specialist weer, nu met de baas erbij. Hij doet zijn best en met onze instructies en die van de baas erbij gaat het buiten gewoon goed.

Waarna ik tegen hem zeg, dat het wel mogelijk blijkt toch? Hij pruttelt wat en gaat weg. Gewoon een ongeïnteresseerde en onbekwame gast. We halen even de papieren en varen weg.

Suzanno vaart. Johan en ik leggen alles dicht en spoelen het schip af. Johan, die wat moeite heeft met zijn zwemvest moeten we er voortdurend op wijzen, dat dit verplicht is. en dat hij er echt om moet denken. Op naar Maastricht en even snel bunkeren en door naar België. Maas, Samber, en via het kanaal Nimy Blaton Peronne steken we door naar de Schelde.

Voor Johan is het veel heel veel informatie, volgens ons begint hij langzaam te dromen over sluizen. Tussen de sluizen door pakken we kleine projectjes aan. Soppen, boenen, afspoelen bikken, schuren, plekken, verven. Alle draaiende delen van het ankerlier in vetten en eveneens de boeiingrand.

Een machinekamerronde, zodat hij een idee krijgt van, wat waar zit en wat voor functie het heeft. Olie peilen accu’s op hoeveelheid vocht en zuurgraad controleren.

De bediening vanuit de stuurhut, alles gedoseerd en in kleine etappes. Zelfs even een stukje varen. Het is nog niet de bedoeling dat hij alles onthoud, maar dat als hij iets weer wil weten, dat hij  gaat vragen.

De bedoeling is, dat hij het schip in 60 dagen gaat leren kennen, weet hoe materialen en instrumenten werken en hoe belangrijk het touwwerk is. Het is vermoeiend en dat blijkt al gauw. We zien zo nu en dan ook  heel erg bijzondere slagen om de bolders voorbij komen, die we hem weliswaar niet geleerd hebben maar die ontstaan door onzekerheid en het niet meer helemaal weten hoe het was uitgelegd en voorgedaan.

Er zijn natuurlijk ook veel verschillende sluizen en daardoor verschillende manieren om vast te maken. Alleen al de verschillende soorten bolders. Meegaande bolders, vaste bolders boven op de muur  en in de muur.

Bij Trith in Frankrijk legt Johan hem om de verkeerde meegaande bolder i.p.v na de midden deuren zoals afgesproken plaats hij hem voor de midden deuren. Krijg die vervolgens maar eens snel los. Achteruit draaien met tot gevolg dwars in de sluis. Achterbuurman moest ook snel stoppen. Na enige vergeefse pogingen van Johan krijg ik hem weer los.

We waren er al 6 meter aan voorbij. Nu nogmaals maar nu goed. Het is ook niet niks. Als je uit een heel andere wereld komt en nu veel moet leren in de wereld, die de Binnenvaart heet.

Het CdN staat voor de deur. Weer anders vast maken. gelukkig schutten we alleen, waardoor we ruimte hebben om alle aspecten te kunnen belichten. Nu bruggen lager worden, moet zelfs de hoogte worden aangepast, zoals mast, antennes, tv ontvanger, radarmast.

Johan kijkt zijn ogen uit. Als we in de lange panden varen, installeer ik een TVtje voor hem, zodat hij ook even een plekje heeft waar hij kan ontspannen. Boekje, studie, filmpje, of gewoon lekker rusten. Zaterdagmorgen komen we aan in Ribecourt.

Zondag heeft Johan een dagje voor hem zelf.  Ook voor ons even lekker een aanrommel dag. Het weer is lekker dus voor vanavond maar een BBQtje en lekker buiten zitten.

Maandag zijn we aan de beurt na de Roleta om te lossen. Doordat we in Stein met regen hebben geladen ziet de buikdenning er niet uit. Eenmaal leeg, maken we schoon. Leggen de planken voor de auto op hun plek, zodat we zo snel mogelijk kunnen vertrekken, nadat de ballast er in zit.

Echter dan….. als we de auto op de planken willen zetten krijgen we te maken met een rare valwind, die uiteindelijk een luik optilt. Suzanno, die in de landingsroute van het luik stond, krijgt deze vol op haar hoofd. Ze hoorde een knal en voelde een dreun, schrok zo, dat ze dacht, dat ik de auto op mijn donder kreeg en zij een tik van de autokraan.

Ik riep nog houd je vast en ga even naar binnen. Al vasthoudend en een hand op haar hoofd, die toch een beste klap kreeg te verwerken. Nog steeds niet beseffend wat er allemaal was gebeurd. Ze doet de deur van de stuurhut open en kijkt naar haar hand en die zit onder het bloed. Ze laat het Johan zien, die in het gangboord staat en die het op zijn beurt mij verteld. Ik stuur hem er achter aan.

 Ik zet snel de auto even op een wiel vast en klim naar boven om de zaak eens te bekijken. Oeps diepe snee van wel 10 cm lang. Dit moet naar een dokter. Suzanno duikt op het internet en dan staat de buurman aan de overkant die roept, “ kan ik helpen”. Nee, hoeft niet alles onder controle. Hij adviseert ons  de sluismeester op te roepen, die weet wel een arts hier in de buurt.

De sluismeester is nogal lang van stof, maar heeft inderdaad een adres. Auto weer uit het ruim en de rest van de stapel luiken vastgesjord en Suzanno in het boodschappentasje geladen.

Op naar een huisarts. Gelukkig dicht bij. Nadat zij Suzanno heeft bekeken stuurt ze ons toch naar het ziekenhuis in Compiegne. Het moet namelijk gehecht worden. Dat is dus niet zo mooi. We stappen weer in het autootje, maar nu een halfuurtje rijden. Eenmaal daar aangekomen even aanmelden, wachten en op naar de behandelkamer. Ondanks de drukte bij deze eerste hulppost gaat het redelijk vlot. Er komt een arts  binnen, die een uitvoerig gesprek met Suzanno begint.

Die functioneert uitermate helder en weet de situatie goed te verwoorden in het Frans over wat en hoe het een en ander gebeurd is. Dan komt de verdoving er in en er wordt gelijk een eerste strikje gezet. Oeps die voelt Suzanno, de verdoving doet nog niet volledig zijn werk, terwijl ze al aan het naaien gaat. Ze plaatst 4 hechtingen. Tot overmaat van ramp prikt de arts zich ook nog aan de gebruikte naald. Dat betekent, dat er bloed afgenomen moet worden bij Suzanno om er zeker van te zijn dat er geen besmettingsgevaar dreigt voor de Arts. 

Suzanno heeft geen prettige aders om te prikken. Het gaat dan ook niet van een leien dakje. Eerste keer prikt ze er naast 2de keer er dwars door en anderhalf reageerbuisje bloed is de score. Eigenlijk te weinig maar het moet maar. Anderdaags was het resultaat dikke zwarte bloeduitstorting.

Johan gebeld, dat die maar even voor wat eten mag zorgen. Het wordt een beetje later dan gepland. De arts adviseert de patiënt niet uit het oog te laten de komende 48uur.  Dat wordt wekker zetten de komende twee nachten. Ik moet haar allerlei vragen stellen, met wie ben je getrouwd en zo. Ha, gelukkig krijg ik daar een goed antwoord op en nog wat vragen. Wel als ze mij midden in de nacht twee maal wakker zouden maken weet ik het zo net nog niet, of ik daar allemaal wel zo een goed antwoord op zou hebben.

Eenmaal terug aan boord, wordt er eerst even wat gegeten. Johan heeft een heerlijke pasta met groenten gemaakt die ons allemaal verrukkelijk smaakt. Het wordt effe rust voor het vrouwtje. Hans de volgende dag gebeld, dat het laden van vrijdag even in de wachtstand moet. Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag mag Johan even de buikdenning in de verf zetten.

Wij gaan even bij een apotheek langs. Je krijgt hier vaak wel het een en ander mee. Dit keer houden ze het netjes en blijft t bij een desinfecterende spray. Donderdag vertrekken we dan maar heel rustig richting Chalon sur Marne. Met nog wel een slag om de arm. Dat als het niet gaat, we gewoon blijven liggen tot Suzanno weer wat opknapt.

Ze is soms wat warrig in haar uitspraken, heeft hoofdpijn met daarbij gepaard gaande misselijkheid. Het hoort allemaal bij een hersenschudding.  Het is allemaal wat. Zo zie je maar een ongelukje zit soms in een heel klein hoekje.    

We varen lekker door en zijn zaterdag lekker in Chalons en Champagne. Het is warm ver over de 35 graden, Suzanno die kan de warmte slecht verdragen op haar hoofd, en blijft lekker onder de airco zitten. Johan en ik zorgen, dat alles weer netjes op zijn plek komt, zodat we maandag gelijk kunnen laden. Ooo ja, het wordt Herent. Het weekeinde scharrelen we lekker wat aan. Johan maakt een ommetje in de stad, en wij genieten van de airco.

Maandag mogen wij als eerste laden, hoewel de Mexicali het er niet helemaal mee eens was. Die smoezelde nog wat bij de silo met de baas, maar het mocht allemaal niet baten. Onze controleur was er en wij moesten eerst. Kunnen we daarna nog even lekker een stukje doen. Met deze hitte kun je maar beter in beweging zijn. Het gaat hier altijd lekker snel met laden. Alles zit er dan ook snel in, luiken dicht en de papieren halen. Sorry, maar die krijgen jullie niet! De lading is afgekeurd. Niet te geloven, het komt net van het land.  

Er is zelfs sprake van het feit, dat we er een hele week moeten blijven liggen. Het is weer fraai.. Alles wat we horen is niets De bevrachter weet niets en de silo weet niets. Die is alleen maar boos. Dus kunnen wij ook niets. Aan het einde van de dag worden de papieren gebracht en kunnen we nog net naar de volgende sluis varen. Volledige dag verloren. De bestemming is ook nog eens veranderd. Van Herent naar Ooigem. De geladen brouwgerst is veranderd in voedergerst.

De silo was het niet eens met de praktijken van Cargil. Het is gewoonweg een spelletje om de prijs te drukken. Als de gerst nog maar net van het land is, moet die zeker een flink aantal weken rusten voor de kiemkracht optimaal is. Cargill wilde ondanks, die wetenschap het product direct hebben. Gelukkig waren ze bij de silo zo slim om daar niet in te tuinen.

Die avond maken we boven sluis Juvigny vast. Hier ligt een Fransman, die hier vakantie houd met zijn jacht. Hij heeft vastgemaakt op de wachtplaats voor de sluis. Er is hierdoor onvoldoende plek om af te meren zonder eventuele vaart uit de sluis te belemmeren. Hij denkt ons te kunnen terug sturen 400 meter naar een paar onzichtbare bolders waar we niet kunnen liggen. De gemoederen beginnen door de heftig warme dag en het einde daarvan redelijk op te lopen van zijn zijde.

Helemaal als we aangeven, dat we hem dan als steunpunt moeten gaan gebruiken, daar we niet de hele nacht kunnen blijven drijven.  Dus maar even de Gendarmerie gebeld en wat schetst onze verbazing. Ze komen langs praten kort met ons en vervolgens met hun landgenoot.

Ze geven hem te verstaan dat hij morgenvroeg moet vertrekken en vakantie moet gaan houden op de daarvoor bestemde plaatsen en niet op een wachtplaats boven of onder de sluis. Hij moest onmiddellijk plek maken, zodat een beroepsvaartuig normaal kan liggen. De beste man loopt zelfs rood aan van boosheid. Hij sprak heftig tegen de Gendarmerie, die Hollanders hebben altijd wat te zeuren. Hun boodschap was echter kort en krachtig. Regels zijn regels.

Wij hebben een mooie reis in en kunnen er dan ook makkelijk in de geplande tijd zijn. Onderweg hebben we nergens problemen. We hebben zelfs tijd om elke avond visite te hebben. Met Jacob gezellig het canal du Nord over en ijs eten aan de wal. Frietje pakken in Menen met elkaar. Ook nog wat boodschappen gedaan.

Bront en Rika komen langs in Ooigem op doortocht van hun vakantie naar NL en Feiko en Jaqueline eveneens. Dat was allemaal puur gezellig met bbq en al op t voordek. Ondanks een onverwachts passerende wateroverlast situatie. Iemand bedacht, “dat het wel een handig idee zou kunnen zijn om na het toilet gebruik ook gelijk maar even de voeten te wassen” in diezelfde ruimte. Of ging het toch iets anders. In ieder geval paniek in deze toch al kleine ruimte.

Woensdags komen we leeg. Johan gaat voor twee week naar huis om even alles te kunnen laten bezinken en even wat quality time te hebben met zijn gezin. Thuis wil hij ook graag wat aan zijn theorie werken.   

Wij zijn inmiddels ook al weer aan de reis. Een heel kort reisje voor ons doen dan. Air sur la Lys naar Helmond. Voor ons ook even wat meer rust en weer een normale gang van zaken. We varen er bijna in een dag leeg naartoe. Vrij weekeinde met een paar knetterende onweersbuien. Inclusief veel wind. Rens laadt hier ook voor Helmond met zijn Veridis Quo. We drinken effe gezellig een bakkie en gaan gezamenlijk even naar de supermarkt om de voorraden aan te vullen.

Maandag laden en dat gaat hier super snel binnen een uur. 30 cm kaf op het dek en de luiken en 240 ton tarwe in het ruim. Op naar Helmond via Terneuzen. Daar doen we nog even snel wat inkopen voor de reis, die hierop gaat volgen.

Het ziet er naar uit, voor 99%, dat het volgende week woensdag laden in Stein wordt voor Seté aan de Middellandse zee. We zijn ruim op tijd in Helmond, maar daar kunnen ze ons product niet kwijt. Pas na het weekeinde zullen we lossen. Dan maar even snel de post regelen en wat bezoekjes doen, en zo’n weekeinde inclusief de vrijdag is zo maar om.

Zondagavond komt Johan onze stagiair weer aan boord. Hij heeft het smoordruk gehad met van alles en nog wat en heeft ook nog eens hard gewerkt aan zijn portfolio, ook al was dat op het nippertje, doordat Ziggo storing had gehad. Het was heerlijk voor hem even terug te zijn bij z’n gezin. ‘s Morgens kan hij nu ook zelf een bakje koffie zetten, zodat hij nu fris en fruitig op de werkvloer kan verschijnen.

Maandag rond de middag leeg. We varen gelijk door naar Stein, omdat de kans er in zit, dat we waarschijnlijk toch nog dinsdag zullen kunnen gaan laden. We gaan er maar niet van uit. Want dan valt het ook niet tegen, als het hem niet wordt.

 

 

Reacties: 1

1
UserGreta Dijkstra
Date / Time31.08.2015- 20:24:37

Wat een leuk verslag over de belevenissen op de traveler.

ook de foto's zijn heel leuk vooral voor Ruben word het nu duidelijker waar papa is.

Wij kijken uit nar het vervolg

werk ze en veel plezier met elkaar

groetjes Greta, David, Ruth, Levi, Miriam en Ruben

Nieuwe reactie schrijven:

Vult u alstublieft de met * gemarkeerde velden correct in. (JavaScript en Cookies moeten geactiveerd zijn).
Naam: (Verplicht) *
email: (Verplicht veld wordt niet openbaar gemaakt.) *
Homepage:
Uw opmerkingen: *
 
Voegt u alstublieft de numerieke code in:*
Captcha
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley