We lopen met gemiddeld 5 km per uur en dat is zeker niet slecht want de laatste dagen liepen we gemiddeld 3 km tot 3,5 km per uur en dat is nu wel weer even fijn.  
Maar wie de dag prijst voor deze ten einde is maakt wel een vergissing hier!  
We komen bij een brug waarvan we wisten dat het verstandig is er rustig aan te doen, en dat was zeker niet te veel gezegd. We lopen vlak voor de brug al omhoog en liggen dit keer muur vast.  
En we roepen ad op en we vertellen hem doe het maar rustig aan we liggen muur vast! Waar op hij zegt prijs de dag niet voor die om is. En dat had te maken met dat we deze ochtend een voorzichtige voorspelling deden waar we de avond zouden kunnen komen. Maar dat ging niet meer lukken een half uur later waren we nog maar 20 meter opgeschoten en ad dreef in de tussen tijd al achter ons.  
Zelfs zijn schutting die een golf in het pand had gegeven hielp er niet echt bij. maar met enig geweld schoven we weer een meter voorwaarts. Nou dan maar even een flinke Roggel achteruit om het schip iets water te geven om vervolgens in de geul terecht te komen. En dan weer rustig de schroef er op en het schuift weer. In de tussen tijd waren er al een aantal mensen gekomen om te kijken wat er allemaal gebeurt. Toch maar weer vol erop en met de vlam in de pijp schuift het geheel weer 20 meter door en even stoppen tot het water weer terug komt en weer flink de Scania in de hoek een enorme rook pluim en flink kolkend water achter het schip doen we weer een paar meter en nu blijft het schuiven en we krijgen zowaar een beetje gang maar houden het nog even vol en ja we zijn er door. Maar wel een uur verder. Nu wij er door zijn varen we maar door naar de sluis en zien ad liggen voor de brug en ook hij strand hier. We kunnen hem via de AIS in de gaten houden, als hij er door is laten wij ons afschutten en wederom een pand wat onder pijl staat. En weer gaat het tempo er uit. Maar de laatste twee panden lopen weer lekker. En we belanden samen in een pand vlak voor de sluis. Wij gooien het schip dwars in het kanaal eh zij komen met de kop er tussen knopen de boel vast en hebben een heel gezellige avond.  
De volgende ochtend schuiven wij over het pond canal de sluis in en schutten af. We krijgen een plons water mee met het uitvaren dus we spoelen uit de sluis en het korte pand loopt heel erg goed.  
Glijden de volgende sluis in nr. 17 en krijgen de melding dat er ergens een dijk stuk is en het pand niet meer gevoed kan worden en het kon wel eens wat problemen geven. Nou dat begint dan goed.  
Niet wetende dat het een van de slechtste dag trips zou gaan worden.  
Eenmaal onder in de sluis krijgen we wederom heel erg veel water mee dus ook hier spoelen we uit de sluis, maar als de golf weg is schuiven we nog een honderd meter verder en we liggen vast.  
Ad en suzan worden ook afgeschut net als bij ons met heel veel water uit de sluis. Wij schuiven nog wat verder en ergens 300 meter beneden de sluis is het weer gebeurd. Maar nu zijden we eerst maar wat water in het pand. 30 cm onder pijl en 6 km verder de volgende sluis, dus dat gaat even duren voor het water gaat stijgen, en daar bij staat er ook een verlaat open waar het normaal in het kanaal zou moeten lopen maar nu loopt het er uit. Maar dat was binnen een uur het slot er af en dicht die boel. De sjef van dit district erbij en die legt de hele vaart stil. Er mag niemand meer schutten tot aan het pont canal le cuetin 4 panden verder en zeker een dag varen voor ons. Overal waar wat water is wordt het weggehaald en naar ons gestuurd 5 uur lang vier verlaten open, dat betekend dat de panden achter ons volledig droog komen te liggen. We begrijpen dat er tot aan digoin water naar ons toe komt. Twee vrachtschepen in een pand gegroepeerd worden wij naar de volgende sluis gespoeld. Na anderhalf uur beginnen we weer te glijden en vervolgen onze weg. Overal liggen jachten die niet verder mogen. Sommigen liggen al zeker 5 uur te wachten en als we voorbij zijn mogen ze nog steeds niet verder omdat we nog steeds uren water achter ons aan krijgen. Zelfs het pand van 20 km stond zeker 25 cm onder pijl.  
Dus ook hier moest het nodige in. Dat betekend uren spoelen en geen vaart behalve wij.  
Tijdens deze barre tocht merkten we dat de snelheid er steeds verder uit ging en er nog al eens wat door de schroef schoot. Door regelmatig een tikje achteruit te slaan met de schroef kun je dat er in de regel weer goed uit draaien. Ons schroefwater achter het schip werd er niet echt beter op. Het schip schudde echter überhaupt niet dus ernstig zou het wel niet zijn, althans zo dachten we. Maar we hadden duidelijk de indruk dat er toch iets in de schroef bleef zitten.  
Totdat we een zeer heftige dreun hoorden, en we de koppeling niet meer konden gebruiken, niet vooruit en niet achteruit. Dit moet je dan ook niet willen forceren dus bleven we even op de inmiddels gestarte kopschroef drijven. Piet controleerde snel de machinekamer op de belangrijkste technische onderdelen en ik probeerde wat dichter aan de kant te komen op de kopschroef, zodat we een touw aan de wal zouden kunnen brengen.  
Piet die de nodige ervaring heeft opgedaan en een duikuitrusting heeft, stak zich zelf in het pak en ging de schroef maar eens aan een nader onderzoek. Onderwerpen 18.30. Wel het resultaat is te zien op de foto´s  
Het bestond uit: Afdekzeil voor jachten, tafelkleedtextiel, een deel van een stuiterballon van een jacht, touwen van jachten en niet het minste een autoband van een kleine vrachtwagen, die zich gezellig in een achtje om onze vijfbladige schroef had genesteld. Tja en daar kun je niet echt wat mee.  
Dus intussen de Gendarmerie gebeld, die op hun beurt de brandweer zou inlichten en zouden proberen tevens de VNF te bellen. Dit laatste had ik zelf overigens ook al gedaan.  
Dus vrij kort daarna stond onze trouwe VNF er weer naast het schip ook druk bezig om spoed achter de brandweer te krijgen. De brandweer was om 19.00 paraat en gingen met 2 man te water na alle veiligheidsprocedures te hebben doorlopen. Die haalden daarop nog een vracht van bovengenoemde artikelen boven water. Echter het sluitstuk daar hadden ze een hele kluif aan  
Met de zaag gingen ze het apparaat te lijf maar dat was geen doorslaand succes. Er moest gewacht worden op zwaarder materieel een hydrolyse schaar waar ook auto´s na een ongeval mee worden opengeknipt. Dit had uiteindelijk het beoogde succes en om 21.30 waren ze dan uiteindelijk ook klaar.  
Na nog eens uitermate attent, de fles van Piet van verse perslucht te hebben voorzien onder de woorden je kunt nooit weten waar je het nog eens voor nodig hebt verdween een ieder van het toneel.  
Wij schoten in de gezellige welriekende keuken van het Sonnepaerd van Ad en Suzanne Kik waarmee we deze reis gezamenlijk tot een goed eind trachten te brengen op weg naar Gargenville.  
Zij had nog kans gezien gedurende de consternatie een heerlijke groenten quiche op tafel te krijgen, waar we met elkaar genoeglijk van hebben zitten smullen.  
Wat een dag en dan te bedenken maken we wel eens wat mee!!!!!!! Nee natuurlijk niet.  
Groeten van de travelers.